با استفاده از کلیدهای ترکیبی Win+R و یا رفتن به منوی استارت وارد محیط Run شوید.
حال کافی است هر یک از این کدها را در آنجا وارد کنید:

REGEDIT
با تایپ این دستور رجیستری ویندوز باز میشود وبا استفاده از ان متوانید قسمت های مختلف ویندوز را بنا به سلیقه و خواست خود تغییر دهید .متذکر می شویم در رجیستری چیزی را که نمیدانید حذف یا تغییر ندهید .

CMD
با تایپ این دستور محیط سیستم عامل داس روبروی شما ظاهر می شود و می توانید فرمان های خود را برای این سیستم عامل تایپ نمایید.

PERFMON
با تایپ این دستور برنامه سیستم مانیتور اجرا می شود و در آن جزییاتی در مورد فضای اشغال شده از رم و یا مقدار بازدهی سی پی یو و همچنین مقدار اطلاعات خواننده شده از هارد را برای شما به صورت نمودار بیان می نماید.

SYSEDIT
با تایپ این دستور ویرایشگر فایل های سیستمی اجرا می شود و می توانید آنها را ویرایش نمایید .متذکر میشویم در صورت تغییرات اشتباه ممکن است سیستم شما بالا نیاید .

FIREWALL
با تایپ این دستور می توانید دیواره آتش ویندوز خود را فعال ویا غیر فعال کنید . فعال بودن دیواره آتش برای امنیت در شبکه ونیز جلوگیری از ورود هکرها به سیتم شما بسیار موثر است.

Drwtsn32
با تایپ این دستور برنامه دکتر واتسون اجرا می شود این برنامه در گزارش و همچنین عیب یابی مشکلات نرم افزاری بسیار مفید می باشد .

NTBACKUP
با تایپ این دستور برنامه گرفتن نسخه پشتیبان بر روی سیستم شما اجرا شده و می توانید از سیستم خود نسخه پشتیبان تهیه نمایید .

DISKMGMT
با تایپ این دستور برنامه مدیریت دیسک شما اجرا شده و می توانید با استفاده از آن دیسک سخت خود را مدیریت نمایید ویا هر یک از پارتیشن ها را حذف نمایید .

DEVMGMT
با تایپ این دستور میتوانید سخت افزار های نصب شده بر روی سیستم خود را بازبینی نمایید و یا یک از آنها را حذف و یا نصب نمایید .

EDUCEDIT
با تایپ این دستور می توانید یک کاراکتر بسازید و یا یک کاراکتر را ویرایش نما یید.

ُ Services
با تایپ این دستور می توانید یکی از سرویس های ویندوز را لغو نمایید یا یک سرویس جدید به آن اضافه نمایید .

MSCONFIG
با تایپ این دستور میتوانید نرم افزارهای را که در هنگام بالا آمدن سیستم بر روی قسمت سیستم ترایی ویندوز قرار می گیرند غیر فعال کنید .ضمنا اگر سیستم شما دیر Shut Down می شود به این قسمت سری بزنید.

١. از طریق کابل شبکه (RJ-45) که برای این نوع اشتراک به تعدادی از این کابل ها و یک دستگاه تقسیم کننده یا HUB نیاز دارید. تعداد پورت های HUB باید حداقل یکی بیشتر از تعداد کامپیوترهای شما باشد (مگر اینکه از یکی از خود کامپیوترها برای تقسیم اینترنت استفاده کنید). استفاده از این کابل ها بهترین، ارزانترین و پرطرفدارترین روش برای تشکیل شبکه است. اشکال این روش نیاز به سیم کشی است.

٢. روش دوم استفاده از شبکه های بی سیم یا WiFi است که این روزها خیلی ها بجای استفاده از کابل از این سیستم ها استفاده می کنند. برتری این کار عدم نیاز به سیم کشی و امکان حمل و نقل است که به ویژه برای laptop ها اهمیت دارد. اشکال آن یکی هزینه بسیار بالای آن (چند صد هزار تومان برای یک شبکه ساده) است و دیگری اینکه مقدار زیادی از قدرت آن بجای افزایش سرعت برای جلوگیری از اشکال در ارتباطات مصرف می شود. ولی با این همه سرعت این سیستم ها خوب است و قیمت بالا اشگال عمده آنها است.

٣. روش دوم استفاده از خط تلفن یا HomePNA است که بسیار روش خوبی است چون خیلی از سیستمهای بی سیم ارزانتر است و برخلاف شبکه های کابلی نیاز به سیم کشی ندارد. اگر از این روش استفاده می کنید حتما از کارتهای جدیدتر استفاده کنید که سریعتر هستند. سیستم های قدیمی که به HPNA1 مشهور است آرام هستند و ممکن است گاهی دچار قطع ارتباطات شوند.

اگر فقط از دو کامپیوتر استفاده می کنید خیلی از شرکتهای ارائه دهنده سرویس به شما اجازی استفاده هر دو کامپیوتر را از طریق HUB می دهند و نیازی به تقسیم اینترنت نخواهید داشت. ولی برای بیشتر از دو کامپیوتر، از هر کدام از روشهای بالا که استفاده کنید سه روش برای تقسیم یک (یا چند) خط اینترنت بین تمام کامپیوترهای شبکه وجود دارد:

١. پر طرفدارترین روش استفاده از دستگاهی بنام Router است که یک خط اینترنت را بین چند کامپیوتر تقسیم می کند. این روش برای استفاده از شبکه های کابلی بخصوص برای تعداد محدودی کامپیوتر بهترین راه است چون اکثر Router ها یک دستگاه HUB در داخل خود دارند و میتوانید مستقیما کامپیوترها را به آنها وصل کنید.

بعضی شرکتهای اینترنت به شما امکان این را می دهند که از Router بجای Modem های معمولی که در اختیارتان قرار می دهند استفاده کنید. البته برای این کار باید از Router ویژه ای که شرکتها در اختیارتان قرار می دهند استفاده کنید. متاسفانه فعلا هیچکدام از شرکتهای اصلی در تورنتو این امکان را ندارند ولی برخی شرکتهای جدید DSL بجای اجاره Modem به شما امکان خرید Router یا Modem را می دهند که در این صورت اجازه انتخاب دارید.

 ویندوز XP و لینوکس کامپیوترها را براحتی برای استفاده از Router تنظیم می کنند. قبل تنظیم کردن کامپیوترها ابتدا آنها را آزامایش کنید زیرا معمولا نیازی به تنظیم آنها نخواهید داشت. اگر کامپیوترها قبلا مستقیما به Modem وصل می شدند باید ابتدا تنظیمات Modem را پاک کنید.

٢. بجای استفاده از Router میتوانید یکی از کامپیوترها را مستقیما به اینترنت وصل کنید تا کامپیوترهای دیگر از اینترنت آن استفاده کنند. خرج این کار کم است، ولی برای اینکه کامپیوترهای دیگر به اینترنت وصل شوند، کامپیوتر اصلی باید همیشه روشن باشد.

در ضمن این کامپیوتر نیاز به دو کارت شبکه دارد که یکی به شبکه وصل میشود و دیگری به Modem (مگر اینکه Modem طور دیگری به کامپیوتر وصل شود مانند USB). برای استفاده از این روش در ویندوز باید از Internet Connection Sharing و در لینوکس از سرویس هایی به همین نام یا مشابه آن (بستگی به پخش لینوکس) استفاده کنید. برای تنظیم کامپیوترهای دیگر کامپیوتر اصلی حکم یک Router را دارد.

۳. روش بهتر ساختن Router خودتان با استفاده از یک کامپیوتر قدیمی است. (همانطور که گفتم اگر از شبکه های کابلی برای تعداد کمتری کامپیوتر استفاده می کنید و هنوز دستگاه HUB تهیه نکرده اید بهتر است بجای آن یک دستگاه Router بخرید، در غیر این این صورت احتمالا این روش سوم بهترین است).

برای این کار به یک کامپیوتر قدیمی (مانند ۳۸۶) با دو کارت شبکه و یک Floppy Drive و یک نرم افزار رایگان (نرم افزار هفته را بخوانید) نیاز دارید. این سیستم بهتر از یک Router پرقدرت و گرانقیمت عمل می کند و برای کاربرای منزل و حتی شرکت های بزرگتر ایده عال است.

وقتی شما قصد دارید مستندات خودتان را در Internet و یا هر جای دیگر به اشتراک بگذارید مشکلات زیادی جلوی راه شما قرار دارد. از این دسته مشکلات می توان به موارد زیر اشاره کرد.

آیا سند شما به راحتی در یک سیستم عامل به غیر از سیستم عاملی که در آن سند را ایجاد کرده اید باز خواهد شد.

آیا سند شما به راحتی در یک platform به غیر از platform شما باز خواهد شد.

آیا سند شما همانطور که در ماشین شما نمایش داده می شود در ماشین مقابل نمایش داده خواهد شد.

آیا شماره ی کلی سندتان بهم خواهد خورد… و از این قبیل موارد.

برای برطرف کردن چنین مشکلاتی من در این مقاله قصد دارم به معرفی نرم افزار Acrobat Reader و همچنین روش تبدیل مستندات Word رابه مستندات Acrobat، بپردازم.

باز کردن مستندات PDF

Adobe Acrobat Reader امکان باز کردن و مشاهده فایلهای PDF)Portable Document Format) را می دهد.

برای باز کردن یک مستند PDF:

بر روی دکمه فرمان Open، کلیک کنید و یا از منوی File گزینه Open را انتخاب کنید. در کادر محاوره ای Open نام یک یا چند فایل را انتخاب کنید سپس بر روی Open کلیک کنید.معمولآ مستندات PDF دارای پسوند .pdf هستند.

از منوی File نام فایل مورد نظر را انتخاب کنید. منو آخرین چهار سندی که اخیرآ باز شده را لیست می کند.بر روی icon فایل خود Double-click کنید.

نکته: در MAC OS شما ممکن است توانایی باز کردن سندهایی که در Windows ایجاد شده را، با دوبار کلیک کردن icon سند مورد نظر را نداشته باشید.اگر دو بار کلیک کردن سند باعق باز شدن سند نشد برای باز کردن سند مورد نظر از منوی Fileگزینه Open اقدام کنید.

تنظیم نمای دید مستندات PDF

شما می توانید بزرگ نمایی سند PDF را طوری تغییر دهید که بتوانید یک صفحه از سندتان را به طور کامل مشاهده کنید و یا بتوانید دنباله ای از صفحات را مشاهده کنید.

برای افزایش بزرگ نمایی:

ابزار zoom-in را انتخاب کنید و برروی صفحه کلیک کنید یا برای بزرگ نمایی ناحیه خاصی از صفحه، با عمل drag کردن ناحیه مورد نظر را انتخاب کنید انتخابکنید. همچنین می توانید بر روی دکمه zoom-in در نوار ابزار کلیک کنید.

برای کاهش بزرگ نمایی:

ابزار zoom-out را انتخاب کنید و برروی صفحه کلیک کنید یا برای کاهش بزرگ نمایی ناحیه خاصی از صفحه، با عمل drag کردن ناحیه مورد نظر را انتخاب کنید انتخاب کنید. همچنین می توانید بر روی دکمه zoom-out در نوار ابزار کلیک کنید.

نکته: وقتی که ابزار zoom-in انتخابشده، با فشار دادن کلید(Ctrl (Windows و یا(Option (Mac OS زمانی که عمل کلیک یا drag را انجام می دهید، می توانید به جای عمل zoom-in عمل zoom-out را انجام دهید.و همچنین هنگامی که zoom-out انتخاب شده عمل zoom-in را به جای zoom-out انجام دهید. جای zoom-out انجام دهید.

برای fit کردن اندازه صفحه:

برای میزان(fit) شدن کامل در پنجره دکمه Fit In Window کلیک کنید، یا از منوی view، Fit In Window را انتخاب کنید.

برای میزان کردن صفحه با پهنای پنجره بر روی دکمه Fit Width کلیک کنید، یا از منوی view، Fit Width را انتخاب کنید. ممکن است قسمتی از صفحه خارج از دید باشد.

برای میزان کردن صفحه ای با متن و گرافیک با عرض پنجره، از منوی view گزینه Fit Visable را انتخاب کنید. ممکن است قسمتی از صفحه خارج از دید باشد.

برای بازگرداندن اندازه صفحه به اندازه واقعی آن:

برروی دکمه Actual Size کلیک کنید، یا از منوی view گزینه Actual Size را انتخاب کنید.اندازه واقعی یک سند PDF معمولآ ۱۰۰% است اما در هنگام ایجاد سند PDF می توان آن را به یک بزرگ نمایی دیگر تنظیم نمود.

تنظیم طرح بندی و orientation صفحه

شمامی توانید از سه نوع طرح بندی در هنگام مشاهده مستندات PDF استفاده کنید. Single page (یک صفحه در هر لحظه)، دنباله ای از صفحات و یا دنباله ای از صفحات کنار هم.

برای تنظیم طرح بندی:

بر روی دکمه Single Page ، Continuous و یا Continuous – Facing در نوار وضعیت کلیک کنید و یا از منوی view یکی از آنها را انتخاب کنید.

برای چرخاندن یک صفحه:

بر روی دکمه Rotate View Clockwise و یا دکمه Rotate View Counter-Clockwise کلیک کنید و یا از منوی view یکی از آنها را برگزینید.

مشاهده مستندات در نمای تمام صفحه

در نمای تمام صفحه، اسناد PDFبه طور کامل صفحه را می پوشانند. در این حالت نوار منو، نوار ابزار، نوار فرمان، نوار وضعیت و کنترلهای پنجره مخفی هستند.

برای مشاهده مستندات در نمای تمام صفحه:

از منوی viewگزینه Full Screen را انتخاب کنید.برای حرکت به سمت پایین در طول صفحه کلید Enter،Down Arrow و یا Right Arrow را فشار دهید.برای حرکت به سمت بالا در طول صفحه، کلید Shift + Enter، Up Arrow و یا Left Arrow را فشار دهید.

نکته: اگر از Windows98، Windows2000 و یا Mac OS استفاده می کنید و دو صفحه نمایش نصب شده دارید نمای تمام صفحه تنها در یکی از صفحه نمایشها نشان داده خواهد شد.

برای خارج شدن از نمای تمام صفحه:

کلید Escape را فشار دهید و یا می توانید Ctrl+L) Windows)و یا Command+l) Mac OS) را فشار دهید.از ترکیب این دو کلید می توانید برای رفتن به حالت تمام صفحه نیز استفاده کنید.

ورق زدن مستندات

Acrobat میانبرهای صفحه کلید، دکمه ها و منو فرمانهایی برای ورق زدن مستندات PDF دارد.

نکته: اگر از کلیدهای شماره number pad صفحه کلید استفاده می کنید اطمینان حاصل کنید که Num Lock خاموش است.

برای رفتن به یک صفحه دیگر:

یکی از اعمال زیر را انجام دهید:

برای رفتن به صفحه بعدی دکمه Next Page را کلیک کنید یا کلید Right Arrow و یا ترکیب کلید (Ctrl(Windows یا (Option(Mac OS با Down Arrow را فشار دهید و یا از منوی Documentگزینه Next Page را انتخاب کنید.

برای رفتن به صفحه قبلی دکمه Previous Page را کلیک کنید یا کلیدLeft Arrow و یا ترکیب کلید (Ctrl(Windows یا (Option(Mac OS با Up Arrow را فشار دهید و یا از منوی Document گزینه Previous Page را انتخاب کنید.

برای بالا و یا پایین بردن صفحه به اندازه یک خط کلید جهتی Up و یا Down را فشار دهید.

نکته: کلیدهای جهتی Downو Up در صورتی صفحه را به اندازه یک خط جابه جا می کنند که شما در حالت Fit in Window نباشید. در حالت Fit In Window این کلیدها به صفحه قبلی یا بعدی می روند.

برای حرکت به سمت پایین به اندازه یک صفحه از کلید Page Down یا Enter استفاده کنید.

برای حرکت به سمت بالا به اندازه یک صفحه از کلید Page Up یا Shift+Enter استفاده کنید.

برای رفتن به اولین صفحه بر روی دکمه First Page کلیک کنید و یا کلید Home را بزنید یا از منوی Document گزینه First Page را انتخاب کنید.

برای رفتن به اولین صفحه بر روی دکمه Last Page کلیک کنید و یا کلید End را بزنید یا از منوی Document گزینه Last Page را انتخاب کنید.

برای رفتن به یک صفحه با شماره آن صفحه:

Scrool Bar عمودی را بکشید تا شماره مورد نظرتان ظاهر شود و یا شماره صفحه مورد نظر را در نوار وضعیت انتخاب کنید و یا تایپ کنید، همچنین میتوانید از منوی Document گزینه Go To Page را انتخاب کنید سپس شماره مورد نظر تایپ کنید و بر روی Ok کلیک کنید.

مرور سند با Bookmarkها، Thumbnailها، Linkها و گفتارها(Articles)

Acrobat Reader به شما اجازه با استفاده از Bookmarkها،Thumbnailها، Linkها(که شما ره به مکان خاص از پیش تعیین شده منتقل می کند) و Articleها(نخهای الکترونیکی که شما را در طول سند منتقل می کند) به شما این امکان را می دهد که به یک مکان خاصی از سند بروید.

برای مرور بااستفاده از Bookmarkها:

پالت Bookmark را فعال کنید. برای این کار گزینه Show Bookmarks را از منوی Window انتخاب کنید و یا بر روی برگه Bookmarks کنار صفحه کلیک کنید.
برای رفتن به موضوع خاص با استفاده از Bookmark بر روی iconها و یا متن روی پالت کلیک کنید.

نکته: کلیک کردن بر روی Bookmark ممکن است در عوض اینکه شما را به یک مکان از سند منتقل کند عملی را انجام دهد مانند پخش یک فیلم که این به نحوه ایجاد Bookmarkبستگی دارد.

در صورتی که Bookmarksانتخاب شده باشد آن به صورت پررنگ است در این حالت اگر Navigate pane مخفی است کافی است از نوار فرمان دکمه Show/Hide Navigation Pane را کلیک کنید تا آن نمایان شود.

در Bookmark هر عنوان می تواند زیر شاخه هایی داشته باشد در این حالت قبل از نام آن علامت + (Windows) ویا علامت مثلث (Mac OS) قرار دارد که به کلیک بر آن می توانید زیر شاخه های آن را مشاهده کنید.

برای مرور سند با استفاده از Thumbnail:

پالت thumbnail را فعال کنید. برای این کار گزینه Show Thumbnail را از منوی Window انتخاب کنید و یا بر روی برگه Thumbnail کنار صفحه کلیک کنید.

یکی از موارد زیر را انجام دهید:

برای مشاهده یک قسمت دیگر از صفحه فعلی، مکان نما را بر روی thumbnail انتخاب شده حرکت دهید تا زمانی که مکان نما به ابزار Hand تغییر شکل دهد سپس جعبه را به جای مورد نظر بکشید.رای رفتن به یک صفحه دیگر بر روی thumbnsil صفحه مورد نظر کلیک کنید.

برای دنبال کردن یک Link:

ابزار Hand ، ابزار zoom و یا ابزار انتخاب(selection) را انتخاب کنید.

مکان نما را برروی ناحیه link ببرید تا نشانگر به دست با انگشت اشاره تبدیل شود(در صورتی که link به web باشد کنار اشاره گر یک علامت + نمایان می شود). سپس بر روی آن کلیک کنید.

نکته: کلیک کردن بر روی Link ممکن است در عوض اینکه شما را به یک مکان از سند منتقل کند عملی را انجام دهد مانند پخش یک فیلم که این به نحوه تعریف Link بستگی دارد.

برای خواندن یک گفتار(Article):

یکی از موارد زیر را انجام دهید:

پالت Article را فعال کنید. سپس بر روی article مورد نظر دو بار کلیک کنید و شروع به خواندن کنید.

ابزار Hand را انتخاب کنید. سپس بر روی گفتار مورد نظر کلیک کنید و یا با نگه داشتن کلید(Ctrl(Windows یا (Option(Mac OS و کلیک بر روی هر جایی از گفتار که می خواهید بخوانید، می توانید شروع به خواندن آن کنید.

مکان نما به مکان نمای follow article تبدیل می شود. یکی از موارد زیر را برای مرور در طول article انجام دهید:

برای رفتن به صفحه بعد کلید Enter را فشار دهید یا اینکه کلیک کنید.

برای رفتن به صفحه قبل کلید Shift + Enter را فشار دهید یا اینکه با فشار دادن کلید Shift کلیک کنید.

برای رفتن به ابتدای article کلید(Ctrl(Windows یا (Option(Mac OS را فشار دهید و سپس کلیک کنید.

برای خازج شدن از article قبل از آنکه به انتهای آن برسید کلیدهای (Ctrl + shift(Windows یا (Option + shift(Mac OS را فشار دهید و کلیک کنید.

وقتی به انتهای article رسیدید مکان نما به تغییر شکل می دهد. کلید Enter را فشار دهید یا کلیک کنید تا به صفحه ای که قبل اینکه شما شروع به خواندن کنید نمایش داده شده بود برگردید.

بازبینی آنچه قبلآ مشاهده کرده اید

یکی از موارد زیر را انجام دهید:

برای بازبینی دوباره سند PDF تان برای رفتن به هر گام قبلی بر روی دکمه Go to previous view کلیک کنید یا از منوی document گزینه Previous را انتخاب کنید یا برای رفتن به گامهای جلوتر بر روی دکمهview Go To Next کلیک کنید و یا از منوی document گزینه Next page را انتخاب کنید.

برای بازبینی یک سند PDF گزینه Go to Previous Document از منوی document را انتخاب کنید تا به سند قبلی که مشاهده کرده بودید بروید این کار را می توانید با نگه داشتن shift دکمه Go to previous view را کلیک کنید.

 برای رفتن به جلو زا منوی document گزینه Go to Next Document را انتخاب کنید و یا با نگه داشتن shift بر روی دکمهGo to Next view کلیک کنید. در صورتی که سند مورد نظر بسته شده باشد Acrobat Reader آن را باز خواهد کرد.

تبدیل مستندات Word به مستندات Acrobat

برای تبدیل مستندات word به PDF ابتدا باید فایل مود نظر را به فایل postscriptتبدیل بشود سپس فایل postscript بدست آمده با استفاده از نرم افزار Adobe Acrobat Distiller به فایل PDF تبدیل می شود.

تبدیل مستندات Word به Postscript

برای تبدیل مستندات Word و یا هر نرم افزار دیگر به postscript کافی است که سند مورد نظر را در فایل Print کنید برای این کار ابتدا باید یک درایور چاپگر بر روی Windows خود نصب کنید توجه کنید که لازم نیست حتمآچاپگر داشته باشید.

بیشتر درایورهایی که همراه با CD سیستم عامل Windowsوجود دارند قابلیت تولید فایلهای Postscriptای که قابل خواندن توسط Distiller است را دارند(حداقل چند تایی را که من به طور اتفاقی انتخاب کردم این طور بود) توجه کنید که در هنگام نصب چاپگر در کادری که از شما پورت چاپگر سوال می شود File را انتخاب کنید.

من خودم از درایور استاندارد Adobe) Adobe PS Generic PostScript Printer) استفاده می کنم.

حالا که چاپگر را نصب کردیم می توانیم سند مورد نظرمان را درون فایلی با پسوند ps ذحیره کنیم بعد می توانیم آن را به PDFتبدیل کنیم. اعمال زیر را انجام دهید(برای نمونه در Microsoft Word XP).

از منوی فایل گزینه Print را انتخاب کنید.

کادر محاوره ای Print باز می شود. اطمینان حاصل کنید که چاپگر مورد نظرتان انتخاب شده باشد سپس بر روی ok کلیک کنید.

نام فایل مورد نظر را با پسوند ps تایپ کنید سپس ok را کلیک کنید.

نکته: پسوند ps را تنها به این خاطر تایپ می کنید که بتوانید این فایل را تنها با دوبار کلیک کردن بر روی iconاش به PDF تبدیل کنید اگر این پسوند را به دلایلی انتخاب نکردید می توانید فایل مورد نظر را از منوی File برنامه Adobe Acrobat Distiller باز کنید.

Adobe Acrobat Distiller

Adobe Acrobat Distiller نرم افزاری است که برای تبدیل فایلهایPostscript به فایلهای PDFاستفاده می شود، برای اجرا کردن Distiller به ۱۶ مگابایت حافظه احتیاج دارید ( ۳۲ مگابایت حافظه توصیه می شود).

تبدیل فایل Postscriptبه فایل PDF

همانطور که قبلآ هم اشاره کردم اگر فایل postscript مورد نظر دارای پسوند ps باشد کافی است که بر روی آن دو بار کلیک کنید و در هر صورت می توانید فایل مورد نظر را از منوی File با انتخاب گزینه open باز کنید.

در زیر به برخی از ویژگی های این ویروس اشاره می کنیم :

۱- Folder Options را حذف می کند.

۲- Registry Tools را قفل می کند.

۳- Task Manager نمی تواند فایل های مربوط به این ویروس را End کند.

۴- پس از اجرا شدن ، محتویات My Documents را نمایش می دهد.

۵- اگر در کادر محاوره ای Run عبارت CMD ، Regedit ، msconfig ، Regedt32 را تایپ کنید ، سیستم بلافاصله Restart می شود.

۶- اگر روی گزینه ی Log Off یا Turn Off Computer کلیک کنید ، سیستم Restart می شود.

۷- آیکون این ویروس شبیه آیکون یه پوشه است.

همانطور که می دانید فایل های lsass.exe ، winlogon.exe و services.exe از فایل های سیستمی بوده و همیشه در حال اجرا هستند اگر شما برنامه ی Process Master را اجرا کنید ، می بینید که این فایل ها در پوشه ی System32 قرار دارند .

اما اگر ویروس BronTok.A روی سیستم شما نصب باشد ، خواهید دید که سه تا فایل دیگر با همین نام ها در حال اجرا هستند.
یعنی دو تا winlogon.exe ، دو تا lsass.exe و دو تا services.exe.

اما به راحتی میشود فهمید که کدام ویروسند و کدام فایل اصلی ویندوز. آن سه تا فایلی که مربوط به ویروس میشوند ، در پوشه ای غیر از System32 قرار دارند .
مسیر دقیقشان میشود :

C:\Documents and Settings\User\Local Settings\Application Data

C نام همان درایویست که ویندوز در آن نصب گردیده و User نام کاربری است که ویروس در آن اجرا شده بعد از اینکه با نرم افزار Process Master متوجه شدید که کدام ویروسند ، باید آن ها رو Kill process کنید .

اگر احیانا فایل های دیگری با نام های inetinfo.exe ، csrss.exe و smss.exe نیز در حال اجرا بودند آنها را هم Kill process کنید .البته به شرطی که مسیرشان غیر ازSystem32 باشد.

حالا وقت آن است که از نرم افزار Kill BronTok.A استفاده کنید. پس از اینکه نرم افزار Kill BronTok.A کارش تمام شد ، آن را ببندید و به منوی Start برید و روی گزینه ی Search کلیک کنید .

در سمت چپ روی گزینه ی All files and folders کلیک کنید. در فیلد All or part of the file name عبارت Empty.pif را تایپ کنید و از روی کیبرد کلید Enter را فشار دهید .اکنون تمام فایل های پیدا شده را پاک کنید .

دوباره در فیلد مذکور عبارت زیر را تایپ کنید و از روی کیبرد کلید Enter را فشار دهید .

scr،*.exe.*

اکنون از بین فایل های پیدا شده ، هر فایلی که آیکونش شبیه آیکون پوشه بود رو پاک کنید .
مجددا در فیلد All or part of the file name عبارت زیر را تایپ کنید و از روی کیبرد کلید Enter را فشار دهید .

job.*

تمام فایل های پیدا شده را پاک کنید . باز هم در فیلد فوق الذکر عبارت Bron را تایپ کنید و از روی کیبرد کلید Enter را فشار دهید .اکنون تمام فایل ها و پوشه های پیدا شده را پاک کنید و با خیال راحت کامپیوترتان را Restart کنید .

نکته : اگر ویندوزتان بیشتر از یک کاربر دارد ، باید تمام عملیات فوق را در همه ی کاربرها انجام دهید

 این موضوع موجب میشود که شما دقایقی طولانی را در کنار سیستم خود باشید تا نصب ویندوز پایان یابد. هر چند این مسأله برای یک بار چندان خسته کننده به نظر نمی آید اما اگر لازم باشد شما روزانه چندین بار ویندوز نصب کنید این مشکل حادتر میشود. از این رو قصد داریم ترفندی را به شما معرفی کنیم که کلیه این امور را به طور اتوماتیک انجام میدهد و حتی نیازی به نوشتن سریال نامبر نیز برای نصب ویندوز XP ندارید. کافی است دکمه نصب را بزنید و تا مرحله پایانی نصب استراحت کنید.

با استفاده از ابزاری که در سی دی ویندوز xp در فولدر support قرار داده شده ، آن هم در یک فایل Cab براحتی نسبت به نصب خودکار ویندوز اقدام نمایید.
بدین صورت که:

۱- در سی دی ویندوز xp به مسیر زیر مراجعه نمایید :

Support/tools

2- فایل deploy.cab را بر روی یکی از درایوهای هارد کپی نمایید. سپس آنرا باز کرده (از طریق برنامه zip magic یا winzip یا در خود ویندوز xp اگر بر روی فایل کلیک کنید باز میشود ) و فایل setupmgr.exe را از درون این فایل cab کپی کرده و درون یک درایو از هارد کپی کنید.

۳- بر روی setupmgr.exe کلیک کنید. پنجره ای باز میشود. آنرا next کنید. سپس گزینه زیر را انتخاب کرده و next کنید :

Create a new answer file

4- مطمئن شوید که گزینه windows unattended installation علامت زده شده باشد سپس next کنید.

۵- در این صفحه نوع ویندوز خود را انتخاب نمایید در اینجا ویندوز xp پروفشیونال را انتخاب میکنیم. سپس next میکنیم.

۶- گزینه Fully automated را علامت بزنید و next کنید.

۷- در اینجا صفحه Distribution Folder نمایش داده میشود. در این صفحه به شما اجازه داده میشود که تعیین نمایید که آیا ویزارد یک پوشه توزیعی را بر روی کامپیوترتان بسازد یا پوشه توزیعی را بر روی درایو شبکه ای که شامل سورس فایلهای ویندوز میباشد ایجاد نماید.

نکته: ساخت یک پوشه توزیعی نه تنها به شما اجازه نصب ویندوز بدون استفاده از cd را میدهد بلکه اجازه افزودن فایلهای اضافی (همانند درایورهای قطعات) برای انجام یک نصب سفارشی را میدهد. اگر قصد انجام نصب خودکار را به دفعات زیاد دارید و درایور یا پوشه مناسب را در اختیار دارید میتوانید از این گزینه استفاده کنید.

ما در این آموزش گزینه زیر را انتخاب کرده سپس next میکنیم :

No, this answer file will be used to install from a CD

8- در این صفحه گزینه مربوط به I Accept … را علامت زده و next میکنیم.

۹- حال شما صفحه ای را مشاهده میکنید که با کمی دقت متوجه میشوید گزینه هایی درون این صفحه وجود دارند که شما در حین نصب ویندوز با آن برخورد میکنید. شروع به تکمیل گزینه ها به دلخواه خود کنید.

۱۰- بعد از اتمام کار گزینه finish را بفشارید. در این قسمت مسیری برای ذخیره تنظیماتی که انجام داده اید در قالب یک فایل پرسیده میشود. شما میبایستی نام فایل را که به صورت UNATTEND.TXT انتخاب شده به WINNT.SIF تغییر دهید و یک نسخه بر روی یک فلاپی ذخیره نمایید.

۱۱- از منوی FILE گزینه EXIT را انتخاب نمایید.

۱۲- اکنون شما فایل اصلی را ساخته اید. فایل برای انجام عملیات نصب آماده میباشد اما ممکن است قبل از شروع عملیات مایل باشید که نگاهی به محتویات فایل بیندازید. (ممکن است بخواهید پارامترهای اضافه تری را نیز به فایل بیفزایید.

در صورت امکان با بخش HELP برنامه SETUP MANAGER مشورتهای لازم را انجام دهید.) برای این کار فایل ساخته شده را در برنامه NOTEPAD باز نمایید. شما میتوانید خطوط دیگری را نیز برحسب نیاز برای فعالیتهای دیگر مثل تعیین پارتیشن نصب دیسک سخت یا تبدیل سیستم فایل به NTFS معین نمایید.

جزئیات مربوط به چگونگی انجام این کارها را میتوانید در داخل فایلهای کمکی موجود در داخل Deploy.CAB مشاهده نمایید. اگر در داخل فایل هرگونه تغییری را اعمال کردید ، فایل را ذخیره کرده و آنرا ببندید.

۱۳- فایل را بر روی فلاپی دیسک کپی نماید. سپس کامپیوتر را از طریق سی دی راه اندازی کرده و فلاپی را در داخل درایو فلاپی قرار دهید. ویندوز به صورت خودکار تنظیمات معین شده را مورد استفاده قرار میدهد.

مبانی شبکه

عناصر اصلی در یک شبکه کامپیوتری بشرح زیر می باشند:

شبکه : شامل مجموعه ای از کامپیوترهای متصل شده (با یک روش خاص )، بمنظور تبادل اطلاعات است.

گره :  شامل هر چیزی که به شبکه متصل می گردد ، خواهد بود.( کامپیوتر ، چاپگر و … )

سگمنت : یک بخش خاص از شبکه بوده که توسط یک سوئیچ ، روتر و یا Bridge از سایر بخش ها جدا شده است .

ستون فقرات : کابل اصلی که تمام سگمنت ها به آن متصل می گردند. معمولا” ستون فقرات یک شبکه دارای سرعت بمراتب بیشتری نسبت به هر یک از سگمنت های شبکه است . مثلا” ممکن است نرخ انتقال اطلاعات ستون فقرات شبکه ۱۰۰ مگابیت در ثانیه بوده در صورتیکه نرخ انتقال اطلاعات هر سگمنت ۱۰ مگابیت در ثانیه باشد.

توپولوژی : روشی که هر یک از گره ها به یکدیگر متصل می گردند را گویند.

کارت شبکه : هر کامپیوتر از طریق یک کارت شبکه به شبکه متصل می گردد.در اکثر کامپیوترهای شخصی ، کارت فوق از نوع اترنت بوده ( دارای سرعت ۱۰ و یا ۱۰۰ مگابیت در ثانیه ) و در یکی از اسلات های موجود روی برد اصلی سیستم ، نصب خواهد شد.

آدرس MAC : آدرس فیزیکی هر دستگاه ( کارت شبکه ) در شبکه است. آدرس فوق یک عدد شش بایتی بوده که سه بایت اول آن مشخص کننده سازنده کارت شبکه و سه بایت دوم ، شماره سریال کارت شبکه است .

Unicast : ارسال اطلاعات توسط یک گره با آدرس خاص و دریافت اطلاعات توسط گره دیگر است .

Multicast : یک گره ، اطلاعاتی را برای یک گروه خاص ( با آدرس مشخص ) ارسال می دارد.دستگاههای موجود در گروه ، اطلاعات ارسالی را دریافت خواهند کرد.

Broadcast : یک گره اطلاعاتی را برای تمام گره های موجود در شبکه ارسال می نماید.

سوئیچ

شبکه از مجموعه ای کامپیوتر ( گره ) که توسط یک محیط انتقال ( کابلی بدون کابل ) بیکدیگر متصل می گردند ، تشکیل شده است. در شبکه از تجهیزات خاصی نظیر هاب و روتر نیز استفاده می گردد.

سوئیچ یکی از عناصر اصلی و مهم در شبکه های کامپیوتری است . با استفاده از سوئیچ ، چندین کاربرقادربه ارسال اطلاعات از طریق شبکه در یک لحظه خواهند بود. سرعت ارسال اطلاعات هر یک از کاربران بر سرعت دستیابی سایر کاربران شبکه تاثیر نخواهد گذاشت .

سوئیچ همانند روتر که امکان ارتباط بین چندین شبکه را فراهم می نماید ، امکان ارتباط گره های متفاوت ( معمولا” کامپیوتر ) یک شبکه را مستقیما” با یکدیگر فراهم می نماید. شبکه ها و سوئیچ ها دارای انواع متفاوتی می باشند..

سوئیچ هائی که برای هر یک از اتصالات موجود در یک شبکه داخلی استفاده می گردند ، سوئیچ های LAN نامیده می شوند. این نوع سوئیچ ها مجموعه ای از ارتباطات شبکه را بین صرفا” دو دستگاه که قصد ارتباط با یکدیگر را دارند ، در زمان مورد نظر ایجاد می نماید.

 استفاده از سوئیچ

در اکثر شبکه های متداول ، بمنظور اتصال گره ها از هاب استفاده می شود. همزمان با رشد شبکه ( تعداد کاربران ، تنوع نیازها ، کاربردهای جدید شبکه و …) مشکلاتی در شبکه های فوق بوجود می آید :

- Scalability . در یک شبکه مبتنی بر هاب ، پهنای باند بصورت مشترک توسط کاربران استفاده می گردد. با توجه به محدود بودن پهنای باند ، همزمان با توسعه، کارآئی شبکه بشدت تحت تاثیر قرار خواهد گرفت . برنامه های کامپیوتر که امروزه بمنظور اجراء بر روی محیط شبکه ، طراحی می گردنند به پهنای باند مناسبی نیاز خواهند داشت . عدم تامین پهنای باند مورد نیازبرنامه ها ، تاثیر منفی در عملکرد آنها را بدنبال خواهد داشت .

-Latency . به مدت زمانی که طول خواهد کشید تا بسته اطلاعاتی به مقصد مورد نظر خود برسد ، اطلاق می گردد. با توجه به اینکه هر گره در شبکه های مبتنی بر هاب می بایست مدت زمانی را در انتظار سپری کرده ( ممانعت از تصادم اطلاعات ) ، بموازات افزایش تعداد گره ها در شبکه ، مدت زمان فوق افزایش خواهد یافت . در این نوع شبکه ها در صورتیکه یکی از کاربران فایل با ظرفیت بالائی را برای کاربر دیگر ارسال نماید ، تمام کاربران دیگر می بایست در انتظاز آزاد شدن محیط انتقال بمنظور ارسال اطلاعات باشند. بهرحال افزایش مدت زمانی که یک بسته اطلاعاتی به مقصد خود برسد ، هرگز مورد نظر کاربران یک شبکه نخواهد بود.

- Network Failure . در شبکه های مبتنی بر هاب ، یکی از دستگاههای متصل شده به هاب قادر به ایجاد مسائل و مشکلاتی برای سایر دستگاههای موجود در شبکه خواهد بود. عامل بروز اشکال می تواند عدم تنظیم مناسب سرعت ( مثلا” تنظیم سرعت یک هاب با قابلیت ۱۰ مگابیت در ثانیه به ۱۰۰ مگابیت در ثانیه ) و یا ارسال بیش از حد بسته های اطلاعاتی از نوع Broadcast ، باشد.

- Collisions . در شبکه های مبتنی بر تکنولوژی اترنت از فرآینده خاصی با نام CSMA/CD بمنظور ارتباط در شبکه استفاده می گردد. فرآیند فوق نحوه استفاده از محیط انتقال بمنظور ارسال اطلاعات را قانونمند می نماید. در چنین شبکه هائی تا زمانیکه بر روی محیط انتقال ترافیک اطلاعاتی باشد ، گره ای دیگر قادر به ارسال اطلاعات نخواهد بود. در صورتیکه دو گره در یک لحظه اقدام به ارسال اطلاعات نمایند ، یک تصادم اطلاعاتی ایجاد و عملا” بسته های اطلاعاتی ارسالی توسط هر یک از گره ها نیز از بین خواهند رفت . هر یک از گره های مربوطه ( تصادم کننده ) می بایست بمدت زمان کاملا” تصادفی در انتظار باقی مانده و پس از فراهم شدن شرایط ارسال ، اقدام به ارسال اطلاعات مورد نظر خود نمایند.

هاب مسیر ارسال اطلاعات از یک گره به گره دیگر را به حداقل مقدار خود می رساند ولی عملا” شبکه را به سگمنت های گسسته تقسیم نمی نماید. سوئیچ بمنظور تحقق خواسته فوق عرضه شده است . یکی از مهمترین تفاوت های موجود بین هاب و سوئیچ ، تفسیر هر یک از پهنای باند است . تمام دستگاههای متصل شده به هاب ، پهنای باند موجود را بین خود به اشتراک می گذارند.در صورتیکه یک دستگاه متصل شده به سوئیچ ، دارای تمام پهنای باند مختص خود است. مثلا” در صورتیکه ده گره به هاب متصل شده باشند ، ( در یک شبکه ده مگابیت درثانیه) هر گره موجود در شبکه بخشی از تمام پهنای باند موجود ( ده مگابیت در ثانیه ) را اشغال خواهد کرد. ( در صورتیکه سایر گره ها نیز قصد ارتباط را داشته باشند) . در سوئیچ ، هر یک از گره ها قادر به برقراری ارتباط با سایر گره ها با سرعت ده مگابیت در ثانیه خواهد بود.

در یک شبکه مبتنی بر سوئیچ ، برای هر گره یک سگمنت اختصاصی ایجاد خواهد شد. سگمنت های فوق به یک سوئیچ متصل خواهند شد. در حقیقت سوئیچ امکان حمایت از چندین ( در برخی حالات صدها ) سگمنت اختصاصی را دارا است . با توجه به اینکه تنها دستگاه های موجود در هر سگمنت سوئیچ و گره می باشند ، سوئیچ قادر به انتخاب اطلاعات ، قبل از رسیدن به سایر گره ها خواهد بود. در ادامه سوئیچ، فریم های اطلاعاتی را به سگمنت مورد نظر هدایت خواهد کرد. با توجه به اینکه هر سگمنت دارای صرفا” یک گره می باشد ، اطلاعات مورد نظر به مقصد مورد نظر ارسال خواهند شد. بدین ترتیب در شبکه های مبتنی بر سوئیچ امکان چندین مبادله اطلاعاتی بصورت همزمان وجود خواهد داشت .

با استفاده از سوئیچ ، شبکه های اترنت بصورت full-duplex خواهند بود. قبل از مطرح شدن سوئیچ ، اترنت بصورت half-duplex بود. در چنین حالتی داده ها در هر لحظه امکان ارسال در یک جهت را دارا می باشند . در یک شبکه مبتنی بر سوئیچ ، هر گره صرفا” با سوئیچ ارتباط برقرار می نماید ( گره ها مستقیما” با یکدیگر ارتباط برقرار نمی نمایند) . در چنین حالتی اطلاعات از گره به سوئیچ و از سوئیچ به گره مقصد بصورت همزمان منتقل می گردند.

در شبکه های مبتنی بر سوئیچ امکان استفاده از کابل های بهم تابیده و یا فیبر نوری وجود خواهد داشت . هر یک از کابل های فوق دارای کانکتورهای مربوط به خود برای ارسال و دریافت اطلاعات می باشند. با استفاده از سوئیچ ، شبکه ای عاری از تصادم اطلاعاتی بوجود خواهد آمد. انتقال دو سویه اطلاعات در شبکه های مبتنی بر سوئیچ ، سرعت ارسال و دریافت اطلاعات افزایش می یابد.

اکثر شبکه های مبتنی بر سوئیچ بدلیل قیمت بالای سوئیچ ، صرفا” از سوئیچ به تنهائی استفاده نمی نمایند. در این نوع شبکه ها از ترکیب هاب و سوئیچ استفاده می گردد. مثلا” یک سازمان می تواند از چندین هاب بمنظور اتصال کامپیوترهای موجود در هر یک از دپارتمانهای خود استفاده و در ادامه با استفاده از یک سوئیچ تمام هاب ها(مربوط به هر یک از دپارتمانها) بیکدیگر متصل می گردد.

تکنولوژی سوئیچ ها

سوئیچ ها دارای پتانسیل های لازم بمنظور تغییر روش ارتباط هر یک از گره ها با یکدیگر می باشند. تفاوت سوئیچ با روتر چیست ؟ سوئیچ ها معمولا” در لایه دوم (Data layer) مدل OSI فعالیت می نمایند.در لایه فوق امکان استفاده از آدرس های MAC ( آدرس ها ی فیزیکی ) وجود دارد. روتر در لایه سوم (Network) مدل OSI فعالیت می نمایند. در لایه فوق از آدرس های IP ر IPX و یا Appeltalk استفاده می شود. ( آدرس ها ی منطقی ) . الگوریتم استفاده شده توسط سوئیچ بمنظور اتخاذ تصمیم در رابطه با مقصد یک بسته اطلاعاتی با الگوریتم استفاده شده توسط روتر ، متفاوت است .

یکی از موارد اختلاف الگوریتم های سوئیچ و هاب ، نحوه برخورد آنان با Broadcast است . مفهوم بسته های اطلاعاتی از نوع Broadcast در تمام شبکه ها مشابه می باشد. در چنین مواردی ، دستگاهی نیاز به ارسال اطلاعات داشته ولی نمی داند که اطلاعات را برای چه کسی می بایست ارسال نماید. بدلیل عدم آگاهی و دانش نسبت به هویت دریافت کننده اطلاعات ، دستگاه مورد نظر اقدام به ارسال اطلاعات بصورت broadcast می نماید. مثلا” هر زمان که کامپیوتر جدید ویا یکدستگاه به شبکه وارد می شود ، یک بسته اطلاعاتی از نوع Broadcast برای معرفی و حضور خود در شبکه ارسال می دارد. سایر گره ها قادر به افزودن کامپیوتر مورد نظر در لیست خود و برقراری ارتباط با آن خواهند بود. بنابراین بسته های اطلاعاتی از نوع Broadcast در مواردیکه یک دستگاه نیاز به معرفی خود به سایر بخش های شبکه را داشته و یا نسبت به هویت دریافت کننده اطلاعات شناخت لازم وجود نداشته باشند ، استفاده می گردند.

هاب و یا سوئیچ ها قادر به ارسال بسته ای اطلاعاتی از نوع Broadcast برای سایر سگمنت های موجود در حوزه Broadcast می باشند. روتر عملیات فوق را انجام نمی دهد. در صورتیکه آدرس یکدستگاه مشخص نگردد ، روتر قادر به مسیریابی بسته اطلاعاتی مورد نظر نخواهد بود. ویژگی فوق در مواردیکه قصد جداسازی شبکه ها از یکدیگر مد نظر باشد ، بسیار ایده آل خواهد بود. ولی زمانیکه هدف مبادله اطلاعاتی بین بخش های متفاوت یک شبکه باشد ، مطلوب بنظر نمی آید. سوئیچ ها با هدف برخورد با مشکل فوق عرضه شده اند.

سوئیچ های LAN بر اساس تکنولوژی packet-switching فعالیت می نمایند. سوئیچ یک ارتباط بین دو سگمنت ایجاد می نماید. بسته های اطلاعاتی اولیه در یک محل موقت ( بافر) ذخیره می گردند ، آدرس فیزیکی (MAC) موجود در هدر خوانده شده و در ادامه با لیستی از آدرس های موجود در جدول Lookup ( جستجو) مقایسه می گردد. در شبکه های LAN مبتنی بر اترنت ، هر فریم اترنت شامل یک بسته اطلاعاتی خاص است . بسته اطلاعاتی فوق شامل یک عنوان (هدر) خاص و شامل اطلاعات مربوط به آدرس فرستنده و گیرنده بسته اطلاعاتی است .

سوئیچ های مبتنی بر بسته های اطلاعاتی بمنظور مسیریابی ترافیک موجود در شبکه از سه روش زیر استفاده می نمایند.

Cut-Through

Store-and-forward

Fragment-free

سوئیچ های Cut-through ، بلافاصله پس از تشخیص بسته اطلاعاتی توسط سوئیچ ، آدرس MAC خوانده می شود. پس از ذخیره سازی شش بایت اطلاعات که شامل آدرس می باشند ، بلافاصله عملیات ارسال بسته های اطلاعاتی به گره مقصد آغاز می گردد. ( همزمان با دریافت سایر بسته های اطلاعاتی توسط سوئیچ ) . با توجه به عدم وجود کنترل های لازم در صورت بروز خطاء در روش فوق ، سوئیچ های زیادی از روش فوق استفاده نمی نمایند.

سوئیچ های store-and-forward ، تمام بسته اطلاعاتی را در بافر مربوطه ذخیره و عملیات مربوط به بررسی خطاء ( CRC) و سایر مسائل مربوطه را قبل از ارسال اطلاعات انجام خواهند داد. در صورتیکه بسته اطلاعاتی دارای خطاء باشد ، بسته اطلاعاتی دور انداخته خواهد شد. .در غیراینصورت ، سوئیچ با استفاده از آدرس MAC ، بسته اطلاعاتی را برای گره مقصد ارسال می نماید. اغلب سوئیچ ها از ترکیب دو روش گفته شده استفاده می نمایند. در این نوع سوئیچ ها از روش cut-through استفاده شده و بمحض بروز خطاء از روش store-and-forward استفاده می نمایند.

یکی دیگر از روش های مسیریابی ترافیک در سوئیچ ها که کمتر استفاده می گردد ، fragment-free است . روش فوق مشابه cut-through بوده با این تفاوت که قبل از ارسال بسته اطلاعاتی ۶۴ بایت آن ذخیره می گردد.

سوئیچ های LAN دارای مدل های متفاوت از نقطه نظر طراحی فیزیکی می باشند. سه مدل رایج در حال حاضر بشرح زیر می باشند:

- Shared memory . این نوع از سوئیچ ها تمام بسته های اطلاعاتی اولیه در بافر مربوط به خود را ذخیره می نمایند. بافر فوق بصورت مشترک توسط تمام پورت های سوئیچ ( اتصالات ورودی و خروجی ) استفاده می گردد. در ادامه اطلاعات مورد نظر بکمک پورت مربوطه برای گره مقصد ارسال خواهند شد.

-Matrix . این نوع از سوئیچ ها دارای یک شبکه( تور) داخلی ماتریس مانند بوده که پورت های ورودی و خروجی همدیگر را قطع می نمایند. زمانیکه یک بسته اطلاعاتی بر روی پورت ورودی تشخیص داده شد ، آدرس MAC آن با جدول lookup مقایسه تا پورت مورد نظر خروجی آن مشخص گردد. در ادامه سوئیچ یک ارتباط را از طریق شبکه و در محلی که پورت ها همدیگر را قطع می کنند ، برقرار می گردد.

- Bus Architecture . در این نوع از سوئیچ ها بجای استفاده از یک شبکه ( تور) ، از یک مسیر انتقال داخلی ( Bus) استفاده و مسیر فوق با استفاده از TDMA توسط تمام پورت ها به اشتراک گذاشته می شود. سوئیچ های فوق برای هر یک از پورت ها دارای یک حافظه اختصاصی می باشند.

Transparent Bridging

 اکثر سوئیچ های LAN مبتنی بر اترنت از سیستم ی با نام transparent bridging برای ایجاد جداول آدرس lookup استفاده می نمایند. تکنولوژی فوق امکان یادگیری هر چیزی در رابطه با محل گره های موجود در شبکه ، بدون حمایت مدیریت شبکه را فراهم می نماید. تکنولوژی فوق داری پنج بخش متفاوت است :

Learning 

Flooding 

Filtering 

Forwarding 

Aging 

نحوه عملکرد تکنولوژی فوق بشرح زیر است :

- سوئیچ به شبکه اضافه شده و تمام سگمنت ها به پورت های سوئیچ متصل خواهند شد.

- گره A بر روی اولین سگمنت ( سگمنت A) ، اطلاعاتی را برای کامپیوتر دیگر ( گره B) در سگمنت دیگر ( سگمنت C) ارسال می دارد.

- سوئیچ اولین بسته اطلاعاتی را از گره A دریافت می نماید. آدرس MAC آن خوانده شده و آن را در جدول Lookup سگمنت A ذخیره می نماید. بدین ترتیب سوئیچ از نحوه یافتن گره A آگاهی پیدا کرده و اگر در آینده گره ای قصد ارسال اطلاعات برای گره A را داشته باشد ، سوئیچ در رابطه با آدرس آن مشکلی نخواهد داشت . فرآیند فوق را Learning می گویند.

- با توجه به اینکه سوئیچ دانشی نسبت به محل گره B ندارد ، یک بسته اطلاعاتی را برای تمام سگمنت های موجود در شبکه ( بجز سگمنت A که اخیرا” یکی از گره های موجود در آن اقدام به ارسال اطلاعات نموده است . ) فرآیند ارسال یک بسته اطلاعاتی توسط سوئیچ ، بمنظور یافتن یک گره خاص برای تمام سگمنت ها ، Flooding نامیده می شود.

- گره B بسته اطلاعاتی را دریافت و یک بسته اطلاعاتی را بعنوان Acknowledgement برای گره A ارسال خواهد کرد.

- بسته اطلاعاتی ارسالی توسط گره B به سوئیچ می رسد. در این زمان ، سوئیچ قادر به ذخیره کردن آدرس MAC گره B در جدول Lookup سگمنت C می باشد. با توجه به اینکه سوئیچ از آدرس گره A آگاهی دارد ، بسته اطلاعاتی را مستقیما” برای آن ارسال خواهد کرد. گره A در سگمنتی متفاوت نسبت به گره B قرار دارد ، بنابراین سوئیج می بایست بمنظور ارسال بسته اطلاعاتی دو سگمنت را به یکدیگر متصل نمائید. فرآیند فوق Forwarding نامیده می شود.

- در ادامه بسته اطلاعاتی بعدی از گره A بمنظور ارسال برای گره B به سوئیچ می رسد ، با توجه به اینکه سوئیج از آدرس گره B آگاهی دارد ، بسته اطلاعاتی فوق مستقیما” برای گره B ارسال خواهد شد.

- گره C اطلاعاتی را از طریق سوئیچ برای گره A ارسال می دارد. سوئیچ آدرس MAC گره C را در جدول Lookup سگمنت A ذخیره می نماید ، سوئیچ آدرس گره A را دانسته و مشخص می گردد که دو گره A و C در یک سگمنت قرار دارند. بنابراین نیازی به ارتباط سگمنت A با سگمنت دیگر بمنظور ارسال اطلاعات گره C نخواهد بود. بدین ترتیب سوئیچ از حرکت بسته های اطلاعاتی بین گره های موجود در یک سگمنت ممانعت می نماید. فرآیند فوق را Filtering می گویند.

- Learning و Flooding ادامه یافته و بموازات آن سوئیچ ، آدرس های MAC مربوط به گره ها را در جداول Lookup ذخیره می نماید. اکثر سوئیچ ها دارای حافظه کافی بمنظور ذخیره سازی جداول Lookup می باشند. بمنظور بهینه سازی حافظه فوق ، اطلاعات قدیمی تر از جداول فوق حذف تا فرآیند جستجو و یافتن آدرس ها در یک زمان معقول و سریعتر انجام پذیرد. بذین منظور سوئیج ها از روشی با نام aging استفاده می نمایند. زمانیکه یک Entry برای یک گره در جدول Lookup اضافه می گردد ، به آن یک زمان خاص نسبت داده می شود. هر زمان که بسته ای اطلاعاتی از طریق یک گره دریافت می گردد ، زمان مورد نظر بهنگام می گردد. سوئیچ دارای یک یک تایمر قابل پیکربندی بوده که با عث می شود، Entry های موجود در جدول Lookup که مدت زمان خاصی از آنها استفاده نشده و یا به آنها مراجعه ای نشده است ، حذف گردند . با حذف Entry های غیرضروری ، حافظه قابل استفاده برای سایر Entry ها بیشتر می گردد.

 در مثال فوق ، دو گره سگمنت A را به اشتراک گذاشته و سگمنت های A و D بصورت مستقل می باشند. در شبکه های ایده آل مبتنی بر سوئیچ ، هر گره دارای سگمنت اختصاصی مربوط بخود است . بدین ترتیب امکان تصادم حذف و نیازی به عملیات Filtering نخواهد بود.

فراوانی و آشفتگی انتشار

در شبکه های با توپولوژی ستاره (Star) و یا ترکیب Bus و وStar یکی از عناصر اصلی شبکه که می تواند باعث از کار افتادن شبکه گردد ، هاب و یا سوئیچ است .

Spanning tress

 بمنظوری پیشگیری از مسئله ” آشفتگی انتشار” و سایر اثرات جانبی در رابطه با Looping شرکت DEC پروتکلی با نام STP)Spanning-tree Protocol) را ایجاد نموده است . پروتکل فوق با مشخصه ۸۰۲.۱d توسط موسسه IEEE استاندارد شده است . Spanning tree از الگوریتم STA(Spanning-tree algoritm) استفاده می نماید. الگوریتم فوق بررسی خواهد کرد آیا یک سوئیچ دارای بیش از یک مسیر برای دستیابی به یک گره خاص است . در صورت وجود مسیرهای متعدد ، بهترین مسیر نسبت به سایر مسیرها کدام است ؟ نحوه عملیات STP بشرح زیر است :

- به هر سوئیج ، مجموعه ای از مشخصه ها (ID) نسبت داده می شود. یکی از مشخصه ها برای سوئیچ و سایر مشخصه ها برای هر یک از پورت ها استفاده می گردد. مشخصه سوئیچ ، BID)Bridge ID) نامیده شده و دارای هشت بایت است . دو بایت بمنظور مشخص نمودن اولویت و شش بایت برای مشخص کردن آدرس MAC استفاده می گردد. مشخصه پورت ها ، شانزده بیتی است . شش بیت بمنظور تنظیمات مربوط به اولویت و ده بیت دیگر برای اختصاص یک شماره برا ی پورت مورد نظر است .

- برای هر مسیر یک Path Cost محاسبه می گردد. نحوه محاسبه پارامتر فوق بر اساس استانداردهای ارائه شده توسط موسسه IEEE است . بمنظور محاسبه مقادر فوق ، ۱.۰۰۰ مگابیت در ثانیه ( یک گیگابیت در ثانیه ) را بر پهنای باند سگمنت متصل شده به پورت ، تقسیم می نمایند. بنابراین یک اتصال ۱۰ مگابیت در ثانیه ، دارای Cost به میزان ۱۰۰ است (۱.۰۰۰ تفسیم بر ۱۰ ) . بمنظور هماهنگ شدن با افزایش سرعت شبکه های کامپیوتری استاندارد Cost نیز اصلاح می گردد. جدول زیر مقادیر جدید STP Cost را نشان می دهد. ( مقدار Path cost می تواند یک مقدار دلخواه بوده که توسط مدیریت شبکه تعریف و مشخص می گردد )

- هر سوئیچ فرآیندی را بمنظور انتخاب مسیرهای شبکه که می بایست توسط هر یک از سگمنت ها استفاده گردد ، آغاز می نمایند. اطلاعات فوق توسط سایر سوئیچ ها و با استفاده از یک پروتکل خاص با نام BPUD)Bridge protocol data units) به اشتراک گذاشته می شود. ساختار یک BPUDبشرح زیر است :

● Root BID . پارامتر فوق BID مربوط به Root Bridge جاری را مشخص می کند.

● Path Cost to Bridge . مسافت root bridge را مشخص می نماید. مثلا” در صورتیکه داده از طریق طی نمودن سه سگمنت با سرعتی معادل ۱۰۰ مگابیت در ثانیه برای رسیدن به Root bridge باشد ، مقدار cost بصورت (۱۹+۱۹+۰=۳۸) بدست می آید. سگمنتی که به Root Bridge متصل است دارای Cost معادل صفر است .

● Sender BID . مشخصه BID سوئیچ ارسال کننده BPDU را مشخص می کند.

● Port ID . پورت ارسال کننده BPDU مربوط به سوئیچ را مشخص می نماید.

 تمام سوئیج ها بمنظور مشخص نمودن بهترین مسیر بین سگمنت های متفاوت ، بصورت پیوسته برای یکدیگر BPDUارسال می نمایند. زمانیکه سوئیچی یک BPDU را (از سوئیچ دیگر) دریافت می دارد که مناسبتر از آن چیزی است که خود برای ارسال اطلاعات در همان سگمنت استفاده کرده است ، BPDU خود را متوقف ( به سایر سگمنت ها اراسال نمی نماید ) و از BPDU سایر سوئیچ ها بمنظور دستیابی به سگمنت ها استفاده خواهد کرد.

 - یک Root bridge بر اساس فرآیندهای BPDU بین سوئیج ها ، انتخاب می گردد. در ابتدا هر سوئیج خود را بعنوان Root در نظر می گیرد. زمانیکه یک سوئیچ برای اولین بار به شبکه متصل می گردد ، یک BPDU را بهمراه BID خود که بعنوان Root BID است ، ارسال می نماید. زمانیکه سایر سوئیچ ها BPDU را دریافت می دارند ، آن را با BID مربوطه ای که بعنوان Root BID ذخیره نموده اند، مقایسه می نمایند. در صورتیکه Root BID جدید دارای یک مقدار کمتر باشد ، تمام سوئیچ ها آن را با آنچیزی که قبلا” ذخیره کرده اند، جایگزین می نمایند. در صورتیکه Root BID ذخیره شده دارای مقدار کمتری باشد ، یک BPDU برای سوئیچ جدید بهمراه BID مربوط به Root BID ارسال می گردد. زمانیکه سوئیچ جدید BPDU را دریافت می دارد ، از Root بودن خود صرفنظر و مقدار ارسالی را بعنوان Root BID در جدول مربوط به خود ذخیره خواهد کرد.

- با توجه به محل Root Bridge ، سایر سوئیچ ها مشخص خواهند کرد که کدامیک از پورت های آنها دارای کوتاهترین مسیر به Root Bridge است . پورت های فوق، Root Ports نامیده شده و هر سوئیج می بایست دارای یک نمونه باشد.

 - سوئیچ ها مشخص خواهند کرد که چه کسی دارای پورت های designated است . پورت فوق ، اتصالی است که توسط آن بسته های اطلاعاتی برای یک سگمنت خاص ارسال و یا از آن دریافت خواهند شد. با داشتن صرفا” یک نمونه از پورت های فوق ، تمام مشکلات مربوط به Looping برطرف خواهد شد.

 - پورت های designated بر اساس کوتاهترتن مسیر بین یک سگمنت تا root bridge انتخاب می گردند. با توجه به اینکه Root bridge دارای مقدار صفر برای path cost است ، هر پورت آن بمنزله یک پورت designated است . ( مشروط به اتصال پورت مورد نظر به سسگمنت ) برای سایر سوئیچ ها، Path Cost برای یک سگمنت بررسی می گردد. در صورتیکه پورتی دارای پایین ترین path cost باشد ، پورت فوق بمنزله پورت designated سگمنت مورد نظر خواهد بود. در صورتیکه دو و یا بیش از دو پورت دارای مقادیر یکسان path cost باشند ، سوئیچ با مقادر کمتر BID اتخاب می گردد.

 - پس از انتخاب پورت designatedبرای سگمنت شبکه ، سایر پورت های متصل شده به سگمنت مورد نظر بعنوان non -designated port در نظر گرفته خواهند شد. بنابراین با استفاده از پورت های designated می توان به یک سگمنت متصل گردید.

 هر سوئیچ دارای جدول BPDU مربوط به خود بوده که بصورت خودکار بهنگام خواهد شد. بدین ترتیب شبکه بصورت یک spanning tree بوده که roor bridge که بمنزله ریشه و سایر سوئیچ ها بمنزله برگ خواهند بود. هر سوئیچ با استفاده از Root Ports قادر به ارتباط با root bridge بوده و با استفاده از پورت های designated قادر به ارتباط با هر سگمنت خواهد بود.

روترها و سوئیچینگ لایه سوم

همانگونه که قبلا” اشاره گردید ، اکثر سوئیچ ها در لایه دوم مدل OSI فعالیت می نمایند (Data Layer) . اخیرا” برخی از تولیدکنندگان سوییچ، مدلی را عرضه نموده اند که قادر به فعالیت در لایه سوم مدل OSI است . (Network Layer) . این نوع سوئیچ ها دارای شباهت زیادی با روتر می باشند.

زمانیکه روتر یک بسته اطلاعاتی را دریافت می نماید ، در لایه سوم بدنبال آدرس های مبداء و مقصد گشته تا مسیر مربوط به بسته اطلاعاتی را مشخص نماید. سوئیچ های استاندارد از آدرس های MAC بمنظور مشخص کردن آدرس مبداء و مقصد استفاده می نمایند.( از طریق لایه دوم) مهمترین تفاوت بین یک روتر و یک سوئیچ لایه سوم ، استفاده سوئیچ های لایه سوم از سخت افزارهای بهینه بمنظور ارسال داده با سرعت مطلوب نظیر سوئیچ های لایه دوم است. نحوه تصمیم گیری آنها در رابطه با مسیریابی بسته های اطلاعاتی مشابه روتر است . در یک محیط شبکه ای LAN ، سوئیچ های لایه سوم معمولا” دارای سرعتی بیشتر از روتر می باشند. علت این امر استفاده از سخت افزارهای سوئیچینگ در این نوع سوئیچ ها است . اغلب سوئیچ های لایه سوم شرکت سیسکو، بمنزله روترهائی می باشند که بمراتب از روتر ها سریعتر بوده ( با توجه به استفاده از سخت افزارهای اختصاصی سوئیچینگ ) و دارای قیمت ارزانتری نسبت به روتر می باشند. نحوه Pattern matching و caching در سوئیچ های لایه سوم مشابه یک روتر است . در هر دو دستگاه از یک پروتکل روتینگ و جدول روتینگ، بمنظور مشخص نمودن بهترین مسیر استفاده می گردد. سوئیچ های لایه سوم قادر به برنامه ریزی مجدد سخت افزار بصورت پویا و با استفاده از اطلاعات روتینگ لایه سوم می باشند و همین امر باعث سرعت بالای پردازش بسته های اطلاعاتی می گردد. سوئیچ های لایه سوم ، از اطلاعات دریافت شده توسط پروتکل روتینگ بمنظور بهنگام سازی جداول مربوط به Caching استفاده می نمایند.

همانگونه که ملاحظه گردید ، در طراحی سوئیچ های LAN از تکنولوژی های متفاوتی استفاده می گردد. نوع سوئیچ استفاده شده ، تاثیر مستقیم بر سرعت و کیفیت یک شبکه را بدنبال خواهد داشت.

این برنامه اگر ببیند که یک فایل سیستمی از حالت اوریجینال خارج شده یا با فایل با ورژن دیگری تعویض شده فایل اصلی (ورژن صحیح) را از مسیر systemroot\system32\dllcache folder دریافت میکند و بجای فایل ناقص یا غلط جایگزین میشود.

اگر مسیر systemroot\system32\dllcache folder موجود نباشد یا قابل استفاده نباشد از فرامین ۱و۲و۳ استفاده کنید تا محتویات این مسیر تعمیر و اصلاح شوند 

سی دی ویندوزتان را داخل سی دی درایو بگزارید و این مسیر را دنبال کنید…

start ==> run ==> cmd

 و اما فرامین:

sfc [/scannow] [/scanonce] [/scanboot] [/revert] [/purgecache] [/cachesize=x]

: Parameters  

تمام فایلهای سیستمی حفاظت شده را بلافاصله چک میکند/scannow 

یکبارتمام فایلهای سیستمی حفاظت شده را چک میکند/scanonce 

تمام فایلهای سیستمی حفاظت شده را وقتی سیستم دوباره راه اندازی شد چک میکند/scanboot 

باز گشت تنظیمات فرمان به حالت اولیه/revert

مخزن فایلهای سیستمی حفاظت شده را حذف میکند و بلافاصله دوباره فایلها را چک میکند وجایگزین میکند/purgecache

تعیین سایز برای مخزن فایلهای برنامه محافظ فایلهای ویندوز/cachesize=x (Sets the size, in MB)

با اتصال کامپیوتر ها به یکدیگرمیتوانید چاپگرتان را بین همه انها به اشتراک بگذارید از طریق یکی از کامپیوتر ها که به اینترنت وصل است بقیه را نیز به اینترنت متصل کنید از هر یک از کامپیوتر ها به فایل های خود از جمله عکس ها اهنگ ها و اسنادتان دسترسی پیدا کنید به بازی هایی بپردازید که نه چند بازیکن با چند کامپیوتر نیاز دارند

و بلاخره این که که خروجی وسایلی چون DVD PLAYER یا وب کم را به سایر کامپیوتر ها ارسال کنید .

در این مقاله صمن معرفی روش های مختلف اتصال کامپیوتر ها به یکدیگر انخام تنظیمات دستی را برای بهره بردن از حد اقل مزایای یک شبکه کامپیو تری به شما نشان می دهیم .

روشهای اتصال :

برای اثصال کامپیوتر هایی که در فاصله ای نه چندان دور از یکدیگر قرار دارند راههای مختلفی وجود دارد که عبارتند از :

سیم کشی دیتا به صورت تو کار در حین ساخت ساختمان که امروز بسیار متداول است .

ذر این روش همان گونه که برای برق ساختمان از قبل نقشه می کشند و مثلا جای کلید ها و پریز ها را مشخص می کنند برای شبکه کامپیوتری هم نقشه کشی و سیم کشی می کنند .

قرار دادن سیم ها در کف اتاق و اتصال کامپیوتر هایی که در یک اتاق قرار دارند .

استفاده از فناوری بی سیم

استفاده از سیم کشی برق داخل ساختمان

استفاده از سیم کشی تلفن داخل ساختمان

هر یک روش ها مزایا و معایب خاص خود را دارند اما برای به اشتراک گذاشتن چاپگر فایل ها و اینتر نت باید کامپیوتر ها را به نحو صحیح و مناسبی تنظیم و آماده کنید و فرق نمی کند که کدام روش را انتخاب کرده باشید.

به همین دلیل کار را از همین نقطه شروع می کنیم از آنجا که ویندوز اکس پی پر استفاده ترین ویندوز در منازل و دفاتر کوچک است نحوه اشتراک گذاری منابع در این ویندوز را مورد بحث قرار می دهیم هر چند مورد سایر ویندوز ها مفاهیم تغییر نمی کند .

گام های اولیه :

برای راه اندازی شبکه در منزل خود این سه کار را باید انجام دهیم :

<!–[if !supportLists]–>1- <!–[endif]–>انتخاب فناوری مناسب شبکه که مورد نظر ما در این مقاله اترنت استاندارد است

<!–[if !supportLists]–>2- <!–[endif]–>خرید و نصب سخت افزار مناسب این کار، که اصلی ترین آنها کارت شبکه برای هر یک از این کامپیوتر ها و یک هاب – سوییچ است.

<!–[if !supportLists]–>3- <!–[endif]–>تنظیم و آماده سازی سیستم ها به نحوی که بتوانند همدیگر را ببینند و با یکدیگر صحبت کنند.

 از این سه مرحله قدم سوم از همه مهم تر است .

ویندوز اکس پی قسمتی به نام NETWORK SETUP WIZARD دارد که تنظیمات شبکه را برای شما انجام می دهد .

به غیر از این متخصصان هستند که در ازای دریافت دستمزد ، شبکه شما را در محل راه می اندازند .

نام گذاری کامپیوتر ها به اشتراک گذاشتن چاپگر ها فایل ها و اتصالات اینترنتی ،اساسی ترین کارهایی هستند که این افراد برای شما انجام می دهند .

اما اگر با مشکلی مواجه بشوید یا تنظیمات کامپیوتر تان بهم بخورد ، باید بتوانید خودتان شبکه را تنظیم کنید .

کلا بد نیست مفاهیم و اصول راه اندازی یک شبکه کامپیوتری را بدانید تا به هنگام ضرورت خودتان بتوانید دست به کار شوید .

به طور کلی کار هایی که باید انجام دهید تا یک شبکه (( مرده)) را ((زنده)) کنید و به بهره برداری از ان بپر دازید ، از این قرار است :

نام گذاری کامپیوتر

دادن آدرس IP

به اشتراک گذاشتن فایل ها

به اشتراک گذاشتن چاپگر

انجام تنظیمات امنیتی

به اشتراک گذاشتن اتصال اینترنت

نام گذاری کامپیوتر :

بعد از نصب سخت افزار های مورد نیاز برای راه اندازی شبکه ، نیاز به نوبت به نصب نرم افزار های آن می رسد.

در اولین قدم باید برای تک تک کامپیوتر های موجود در شبکه خود اسمی منحصر به فرد و غیر تکراری انتخاب کنید .

علاوه بر اسم کامپیوتر اسم گروه کاری یا WORK GROUP هم مهم است . تمام کامپیوتر های یک شبکه باید عضو یک گروه کاری باشند .

مراحل در ویندوز اکس پی :

 برای نام گذاری کامپیوتر در ویندوز اکس پی این مراحل را دنبال کنید :

<!–[if !supportLists]–>1- <!–[endif]–>پنجره Control Panel را باز کنید

<!–[if !supportLists]–>2- <!–[endif]–>اگر حالت نمایش آیکون ها به صورت کلاسیک نیست روی لینک Classic View کلیک کنید .در این حالت برنامه System را اجرا کنید .

<!–[if !supportLists]–>3- <!–[endif]–>در کادر محاوره ظاهر شده صفحه Computer Name را انتخاب کنید

<!–[if !supportLists]–>4- <!–[endif]–>همان طور که ملا حظه می کنید کامپیوتر یک اسم کامل دارد و یک گروه کاری . روی دکمه Change کلیک کنید تا کادر محاوره بعدی ظاهر شود .

<!–[if !supportLists]–>5- <!–[endif]–>در کادر اول اسمی را تایپ کنید که می خواهید به کامپیوتر تان اختصاص دهید . این اسم هر چیزی می تواند باشد ، فقط نباید تکراری باشد . مثلا اسم کامپیونر اول را pc 1 بگذارید .

<!–[if !supportLists]–>6- <!–[endif]–>در کادر دوم اسمی را که می خواهید به گروه کاری خود اختصاص دهید وارد کنید .مثلا My office یا My Home یا هر چیز دیگر . حتی خود Work Group هم بد نیست .

<!–[if !supportLists]–>7- <!–[endif]–> در پایان OK و دوباره OK را بزنید . اگر ویندوز خواست ری استارت کند قبول کنید .

آدرس IP:

آدرس IP نشانی هر کامپیوتر در شبکه است . کامپیوتر از طریق این نشانی است که یکدیگر را در شبکه پیدا می کنند .

در هر شبکه آدرس IP هر کامپیوتر باید منحصر به فرد و غیر تکراری باشد .

درباره ی IP و آدرس دهی از این طریق ، زیاذ میتوان صحبت کرد ، اما از آنجا که در این مقاله قصد پرداختن به تئوری را نداریم بلا فاصله دست به کار می شویم . فقط ذکر این نکته را ضروری میدانیم که آدرس IP در واقع یک شماره چهار قسمتی است . هر قسمت عددی از ۰ تا ۲۵۵ است که با علامت نقطه از قسمت بعدی جدا می شود .

مثلا ۱۹۲.۱۶۸.۰.۱ یک آدرس IP است . مفهوم دیگر Subnet Mask است ، که توضیح آن هم از حوصله این مقاله خارج است . فقط این را قبول کنید که در یک شبکه کوچک ، Subnet Mask را به صورت ۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵.۰ تایین می کنیم .

در یک شبکه کوچک ، برای تمام کامپیوتر ها سه قسمت اول آدرس IP را یکسان می گیریم و فقط قسمت چهارم را برای هر کامپیوتر عدد متفاوتی را در نظر می گیریم .

مثلا در کامپیوتر اول آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۰.۱ و برای کامپیوتر دوم آدرس ۱۹۲.۱۶۸.۰.۲ را می نویسیم و به همین ترتیب ذر بقیه کامپیوتر ها قسمت چهارم آدرس IP را عدد متفاوتی را می دهیم .

 تعاریف اولیه شبکه

تعریف شبکه های کامپیوتری (Computer Network ) :

مجموعه ای از کامپیوتری خود مختار و مستقل که به یکدیگر متصل بوده و با هم تبادل اطلاعات می نمایند.

تعریف اینترانت (Intranet ) :

شبکه های مربوط به یک سازمان یا مجموعه خاص که به صورت منطقی یا فیزیکی از اینترنت جدا می باشد.این شبکه ها معمولا ترکیبی از شبکه های LAN و WAN هستند.اینترانت ها ممکن است در نقاطی به اینترنت متصل باشند یا هیچ نقطه اتصالی به آنها نداشته باشند.

تعریف اکسترانت ( Extranet ) :

به لایه های ارتباطی و نقاط اتصال Intranet و Internet گفته می شود .اکسترانت ها از بعد امنیتی برای شبکه ها بسیار حیاتی می باشند . زیرا محلی هستند برای نفوذ به شبکه و ورود ویروسها . معمولا اطلاعات عمومی مربوط به اینترانت ها یا سازمانها در این قسمت ها قرار می گیرند.

تعریف اینترنت (Internet ) :

مجموعه ای از شبکه های مستقل و مرتبط بهم می باشد که با هم تبادل اطلاعات می کنند و گستره آن تمام دنیا می باشد ، به عبارت دیگر Internet مجموعه ای از Internet ها (Internal network ) و یا مجموعه ای از Interanet ها و Extranet ها می باشد ، و بزرگترین WAN موجود در جهان می باشد .

سخت افزار شبکه :

سخت افزار شبکه را از دو دیدگاه مورد بررسی قرار می دهیم :

دیدگاه تکنولوژی و دیدگاه سخت افزار/ مقیاس

۱- LAN) Local Area Network )

2- MAN) Metro Palitian Network)

3- WAN) Wide Palitian Network)

شبکه LAN : از خواص این نوع شبکه ها می توان سرعت و کارایی بالا و فواصل کم را نام برد.(حداکثر در حد چند کیلومتر یا چند صد متر)

در این شبکه ها تعداد ایستگاههای کاری محدود بوده و شبکه به یک سازمان یا محیط یک اداره ،‌یک ساختمان محدود می شود.

برخی از توپولوژی های مربوط به شبکه های محلی به قرار زیر می باشد:

الف ) توپولوژی خطی( BUS ): در این نوع توپولوژی کلیه ایستگاهها از طریق یک کانال فیزیکی مشترک به یکدیگر متصل هستند و انتقال اطلاعات از طریق این کانال انجام می شود ، مزیت این پروتکل سادگی و هزینه پایین آن است و مشکل عمده آن سرعت و کارایی کانال می باشد.

ب) توپولوژی حلقوی (Ring): در این نوع توپولوژی کلیه ایستگاهها در یک ساختار بسته حلقوی به یکدیگر متصل می شوند.

در واقع در این شبکه کامپیوتر ها اطلاعات را دست به دست می نمایند و جهت چرخش اطلاعات در شبکه ثابت و به یک سمت می باشد.

ج) توپولوژی ستاره (Star): در این توپولوژی یک دستگاه متمرکز کننده به عنوان هسته مرکزی شبکه وجود دارد. و سایر ایستگاهها مستقیما به این دستگاه متصل می شوند که شکل حاصل یک ستاره است به علت کارایی بالا و ارزان بودن تجهیزات امروزه این شبکه جایگزین سایر شبکه ها شده است.

 شبکه های MAN) Metropolitan Area Network ):

معمولا شبکه های MAN با اتصال راه دور چندین شبکه محلی در مقیاس هایی مانند یک شهر در صورت امکان برای فواصل راه دور از فیبر نوری، اتصال بی سیم، خطوط اجاره ای و سایر امکانات LAN یا WAN استفاده می شود. انتخاب نوع اتصال بستگی به شرایط محیطی ، زیر ساخت شهری و یا سیاستهای کلی سازمان دارد.

شبکه های WAN:

این نوع شبکه ها معمولا محدودیت مقیاس جغرافیایی ندارند، این شبکه ها از اتصال راه دور شبکه های کوچکتر بوجود آمده اند و دارای ساختار یکنواخت نیستند؛ زیرا اولا شبکه های محلی با توپولوژیهای مختلف پیاده سازی می شوند، ثانیا ماشینهای موجود در این شبکه ها از سخت افزار و نرم افزار متفاوتی استفاده می کنند و به طور ذاتی با هم سازگار نیستند.

 اصول طراحی شبکه و لایه بندی:

برای طراحی شبکه ها معمولا از طراحی لایه ای استفاده می شود. دلیل این کار سادگی پیاده سازی و خطایابی می باشد. نمونه هایی از این طراحی ها مدل OSI و TCP/IP می باشد، که در مورد آنها بیشتر خواهیم گفت.

مدل OSI:

این مدل دارای هفت لایه زیر می باشد:

۱- Physical layer ( لایه سخت افزاری ) پایین ترین لایه می باشد .

۲- Data link layer

3- Network layer

4- Transport layer

5- Session layer

6- Presentation layer

7- Application layer ( لایه کاربردی ) بالاترین لایه می باشد.

هیچ یک از پروتکلهای واقعی پیاده سازی شده کاملا منطبق بر مدل OSI نیستند.

 مدل TCP/IP:

از این مدل در اکثر شبکه ها و برخی از کاربردهای صنعتی و اینترنت بکار برده می شود .

این مدل دارای چهار لایه زیر می باشد:

۱-Network access

2-IP ) Subnet OR Internet )

3-TCP ) Transport OR Host to Host )

4-Application layer

حال در مورد هر لایه مختصرا توضیحاتی می دهیم:

۱-اولین لایه، لایه دسترسی به شبکه یا Network access می باشد که این لایه شامل رسانه ارتباطی ( تجهیزات فیزیکی و کانالهای ارتباطی ) و همچنین پروتکلهای ارتباطی برای انتقال قابها ( Frameها ) بر روی شبکه می باشد .

۲-لایه زیر شبکه / لایه اینترنت / لایه شبکه : وظیفه اصلی این لایه ایجاد ارتباط بین میزبانها می باشد. برقراری ارتباط بین میزبانها توسط این لایه بدون در نظر گرفتن ساختار لایه پایینی انجام می شود. این لایه باید دارای توانایی برقراری ارتباط در سطح شبکه محلی و گسترده باشد. لایه اینترنت از پروتکل IP برای انتقال اطلاعات استفاده می کند. در این لایه همچنین باید پروتکلهایی برای مسیریابی در شبکه و هدایت بسته ها وجود داشته باشد که برخی از آنها عبارتند از:

Address Resolution Protocol ، Reverse Address Resolution Protocol ، Routing Information Protocol ، Internet Control Massage Protocol ، Internet Group Management Protocol و Internet Protocol

3-لایه میزبان به میزبان / لایه انتقال : این لایه سرویسهای مورد نیاز برای ایجاد ارتباطات غیرقابل اطمینان را بوجود می آورد. ساختار این لایه از دو پروتکل TCP و UDP تشکیل شده است.

۳-۱-  TCP: این پروتکل امکان ایجاد ارتباطات قابل اطمینان و اتصال گرا را فراهم می نماید. برخی از وظایف مربوط به این پروتکل به قرار زیر می باشد:

• شکستن و تقسیم بندی داده ها و پشته های دریافتی از لایه بالاتر به بسته های TCP و ساخت مجدد پشته ها از بسته های TCP در مقصد .

• حصول اطمینان از رسیدن بسته ها به مقصد .

• بازبینی بسته ها و مرتب کردن آنها و کنترل خطا

• کنترل جریان داده ها

۳-۲-  UDP: این پروتکل برای فراهم آوردن مکانیزمی جهت کاهش و کم کردن سرریز داده ها در انتقال اطلاعات بکار می رود و معمولا برای ارتباطاتی که نیاز به قابلیت اطمینان ندارند استفاده می شود. لایه انتقال در سطح بالای خود با لایه کاربرد در ارتباط است.داده های تحویلی به لایه کاربرد توسط برنامه های کاربردی قابل دریافت می باشد ، همچنین این برنامه ها می توانند با استفاده از APIها ( Application Program Interface ) مستقیما با لایه انتقال ارتباط برقرار کنند .

۴- لایه کاربرد : این لایه دارای پروتکلهای سطح بالایی برای استفاده ازپروتکلهای سطح پایین تر UDP و TCP می باشد که در این پروتکلها برای ایجاد سرویسهای اینترنتی بکارمی روند .

برخی از این سرویسها به قرار زیر می باشند :

الف ) Telnet شبیه سازی پایانه ارتباطی : با استفاده از این پروتکل می توان یک ارتباط راه دور بین دو میزبان برقرار نمود و ترمینال یا پایانه را برای دو میزبان شبیه سازی می کند .

این ترمینال راه دور کلیه امکانات یک ترمینال محلی را در اختیار قرارمی دهد .

ب ) FTP ) File Transport Protocol ) انتقال فایل : با استفاده از این پروتکل کاربر قادر خواهد بود از راه دور از راه دور فایلها را از میزبانی به میزبان دیگر انتقال دهد .

ج ) SMTP مدیریت پست الکترونیک : این پروتکل استانداردی برای ارسال و دریافت پست الکترونیک برروی اینترنت می باشد .

د ) HTTP انتقال صفحات وب : ازاین پروتکل برای انتقال ابرمتنها بر روی اینترنت استفاده می شود . این متنها بر روی میزبانها به وسیله مرورگرها ( Explorer ) قابل نمایش هستند . با استفاده از این پروتکل می توان متن ، صدا ، تصویر ، تصاویر متحرک ، موسیقی و فیلم را بر روی شبکه انتقال داد .

توجه داشته باشید که معمولا لفظ TCP/IP برای دو موضوع متفاوت بکار برده می شود :

۱- مدل TCP/IP که مدل چهار لایه آن بررسی شد .

۲- پشته TCP/IP یا پشته پروتکلهای TCP/IP که مجموعه ای است شامل بیش از ۱۰۰ پروتکل که برای سازماندهی اجزا اینترنت بکارمی رود .

تجهیزات شبکه ( Network structure ) :

 سرویس دهنده ها ( Servers ) :

1- حافظه های جانبی HDD

2- حافظه اصلی RAM

3- کارت شبکه

۴- پردازنده

تجهیزات خاص شبکه :

۱- تجهیزات خاص شبکه محلی : MAU ، Hub ، Switch

2- تجهیزات شبکه راه دور : Gateway ، Bridge ، Router

سرویس دهنده ها : یک سرویس دهنده ، یک کامپیوتر پر قدرت در شبکه می باشد که یک سری از منابع خود را بر روی شبکه به اشتراک گذاشته و یا سرویسی بر روی آن نصب شده و در حال اجرا می باشد . آنچه برای یک سرویس دهنده در شبکه حائز اهمیت می باشد ؛ قابلیت اطمینان ، صحت و پیوستگی سرویسها است ، همچنین کارآیی یک سرویس دهنده از اهمیت ویژه ای برخوردار است . سرویس دهنده ها دارای پردازنده قوی و میزان RAM آنها دو تا چهار برابر حافظه های اصلی بر روی PCها است و همچنین دارای حافظه جانبی با سرعت و حجم بالا می باشند .

تجهیزات شبکه های محلی ( LAN ) : در شبکه ها با گذرگاه مشترک اطلاعات بر روی کارت شبکه کلیه کامپیوترها قرار می گیرد و هر کامپیوتری که اطلاعات مربوط به آن باشد آنرا از روی شبکه بر می دارد . در این شبکه ها کلیه کامپیوترها به یک کانال مشترک وصل هستند . معمولا در این شبکه ها از کابل کواکسیال استفاده می شود و در هر لحظه فقط یک کامپیوتر می تواند اطلاعات ارسال نماید . به دلیل آسیب پذیر بودن این نوع توپولوژی ( ۱۰Base-2 حالت استاندارد Ethernet ) ساختارهای شبکه جدیدی بوجود آمد که با توپولوژی Star عمل مشابهی را انجام می داد . در این شبکه ها ( ۱۰Base-T ) از دستگاهی به نام Hub استفاده می شود که گذرگاه شبکه را شبیه سازی و قدری از مشکلات روش قبل را حل کرده است .

Hub : سخت افزاری است که اطلاعات را از روی یک پورت خود دریافت نموده و بر روی کلیه پورتهایش در روی شبکه Broad cast یا ارسال می کند . از Hub در شبکه هایی استفاده می شود که دارای توپولوژی شبکه Star باشند ؛ در این شبکه ها امکان برخورد اطلاعات وجود دارد .

Switch : این ابزار در شبکه هایی با توپولوژی Star نصب می شوند و ساختار شبکه ای مشابه با ساختار قبل بوجود می آورند . تفاوتی که Switchها یا در واقع متمرکز کننده های مجهز به سیستم Switching با Hubها دارند این است که در این ابزارها بسته ها را در شبکه Broad cast نمی کنند بلکه کامپیوترهای متصل به هر پورت خود را تشخیص داده و یک بسته دریافتی را از مبدا مستقیما به سوی مقصد هدایت می نمایند . بنابراین در این شبکه ها امکان برخورد اطلاعات تقریبا به صفر رسیده و همچنین می توان شبکه های کوچکتر را به یکدیگر متصل نمود .

MAU) Multi Access Unit ) : سخت افزاری است که در شبکه های Ring استفاده می شود و یک شبکه حلقه را تبدیل به شبکه ای با توپولوژی Star – مانند آنچه Hub برای شبکه Bus انجام می داد – می نماید .

تجهیزات شبکه WAN :

Bridge : سخت افزاری است که پل ارتباطی دو LAN مختلف می باشد . تفاوت بین یک پل یا Bridge در تکنیک برقراری ارتباط بین دو LAN و Router در این است که Router در هر شبکه ای عمل مسیریابی را انجام می دهد و بر اساس IP مبدا و مقصد اطلاعات را در شبکه انتقال می دهد اما یک Bridge که معمولا در شبکه های مخابراتی و بی سیم بکار می رود ، سخت افزار یا نرم افزاری است که اطلاعات از جنس لایه دوم یک شبکه ( Frame ) را در شبکه دیگر کپی می کند ؛ به عنوان مثال دو LAN می توانند به وسیله خط تلفن به یک دیگر متصل شوند . استفاده از Bridge کارایی شبکه را تا حد زیادی کاهش می دهد و باعث کندی شبکه می شود . پلها اصولا در شبکه هایی استفاده می شوند که از پروتکل های غیر قابل مسیردهی استفاده کنند یعنی آدرس مبدا و مقصد ندارند . این پروتکل ها به راحتی از Bridge عبور می کنند . نمونه ای از این پروتکل ها NetBios ، NetBeui می باشند .

Gateway یا مترجم پروتکل : وسیله ای است که معمولا مانند یک دروازه ورودی/خروجی در شبکه عمل می کند . لفظ Gateway برای هر سخت افزاری بکارمی رود که معمولا دو شبکه غیر همجنس را به هم متصل کند . یک Gateway می تواند یک کامپیوتر ، یک مسیریاب ، یک Firewall ، یک Proxy Server و یا هر چیز دیگری باشد . اما تجهیزاتی که خاص Gateway هستند معمولا در شبکه هایی بکار می روند که براساس پروتکل TCP/IP کار نمی کنند . این تجهیزات وظیفه ترجمه پروتکل بین دو شبکه غیر همجنس را انجام می دهند . به عنوان مثال در شبکه هایی TCP/IP Base نیستند با استفاده از یک Gateway می توان پروتکل شبکه را به پروتکل TCP/IP و برعکس تبدیل نمود .

Router یا مسیریاب : وسیله ای است که بسته ها را در طول شبکه گسترده هدایت می کند و در واقع ساختار شبکه اینترنت ( Back Bone ) در لایه IP از مسیریابها و اتصالات بین آنها تشکیل شده است . مسیریابها در لایه سه کار می کنند ؛ یعنی هر مسیریاب بسته را شناخته و می تواند از روی Header بسته ها مبدا و مقصد را تشخیشص دهد . وقتی کامپیوتری در یک شبکه بسته ای را ارسال می کند که مقصد آن در شبکه محلی متصل به آن کامپیوتر موجود نیست آن بسته را تحویل Gateway می دهد تا از شبکه خارج شود . Gatewayها در شبکه معمولا تجهیزاتی هستند که عمل مسیریابی را نیز انجام می دهند . پس Router شبکه یا همان Gateway آدرس مقصد بسته ها را با مسیرهای خود مقایسه می کند تا کوتاهترین و بهترین مسیر را بین مبدا و مقصد انتخاب کنند و در صورت وجود مسیر بسته به خروجی مورد نظر ارسال می شود و در صورت عدم وجود مسیر یا برای مسیریابی Router با مسیریابهای مجاور مشورت می نماید و یا بسته را تحویل مسیریاب بعدی که در واقع Gateway مربوط به این مسیریاب می باشد هدایت می کند . هر Router دارای یک Routing table می باشد که این جدول به صورت پویا نسبت به مسیریابهای همسایه به روز رسانده می شود ( پروتکلهایی مانند RIP و OSPF ) به عبارت بهتر مسیریابها همیشه در مورد مسیرهای موجود برروی اینترنت با یکدیگر تبادل نظر می نمایند . مسیریابها همواره به دنبال بهترین مسیر با کمترین هزینه برروی اینترنت می گردند .

لایه دسترسی به شبکه در اینترنت ( Network Access ) :

پایین ترین لایه مدل TCP/IP یا Network Access که شامل کنترل و مدیریت رسانه فیزیکی و پروتکلهای انتقال فریم می باشد و هیج تعریف مشخصی نداشته و به دلیل تنوع فراوان تجهیزات و پروتکلها در این لایه بسیار انعطاف پذیر می باشد . سخت افزارها یا کانالهای ارائه سرویس در این لایه می توانند خطوط تلفن ، سیم زوج تابیده STP و UDP و کابلهای هم محور کواکسیکال ، فیبرهای نوری ، کانالهای رادیویی و کانالهای ماهواره ای و غیره باشند . تمام این کانالها دارای مفهومی به نام پهنای باند ( Band With ) می باشند . Band With دریک مفهوم ساده و غیر دقیق ؛ پهنای باند هر کانال را می توان توانایی و ظرفیت آن کانال در ارسال اطلاعات با نرخ بیت بر ثانیه ( Bit/s ) تعریف نمود .

بسیاری از کاربران شبکه اینترنت بوسیله مودم و خط تلفن معمولی ( Modem/Dial up ) به اینترنت متصل می شوند . این کاربران برای برقراری ارتباط با اینترنت نیاز به یک تامین کننده ارتباط یا ISP ( Internet Service Provider ) دارند . این تامین کنندگان ارتباط نیز خود به شکلی به اینترنت متصل هستند . در اکثر موارد ارتباط بین کاربران و سرویس دهنده و همچنین ارتباط بین سرویس دهنده بزرگتر ، ارتباطی نقطه به نقطه یا Point to Point می باشد . بنابراین پروتکلهای برقراری ارتباط نقطه به نقطه در استفاده از اینترنت کاربرد فراوانی دارد . در ادامه به بررسی دو پروتکل PPP و SLIP به عنوان نمونه ای از این پروتکلها می پردازیم :

پروتکل SLIP : یک ایستگاه ارسال اطلاعات را با فرستادن رشته ۰XC0 به ایستگاه مقابل اعلام می دارد . همچنین خاتمه ارسال اطلاعات نیز با همین رشته مشخص می شود . در این پروتکل هیچگونه کشف خطایی گنجانده نشده و کشف خطا به لایه بالاتر واگذارشده است . همچنین در فریم مربوط SLIP فقط پروتکل IP ( بسته IP ) قرارمی گیرد . از دیگر نقاط ضعف SLIP این است که ایستگاههای کاری باید دارای IP ثابت باشند که معمولا در اینترنت چنین نیست و به دلیل این ساختار در این پروتکل مشکل امنیتی وجود دارد که باعث می شود تا هر ایستگاهی که ارتباط برقرار نماید ماشین معتبر شناخته شود .

پروتکل PPP : این پروتکل دارای ساختار فریم زیر می باشد :

۱ – ۱ Byte FLAG ( ابتدای فریم )

۲ – ۱ Byte ADDRESS

3 – ۱ Byte CONTROL

4 – ۱ OR 2 Byte PROTOCOL

5 – ۱ Variable Byte PAY LOAD

6 – ۲ OR 4 Byte CHECK SUM

7 – ۱ Byte FLAG ( انتهای فریم )

در هنگام اتصال با مودم ابتدا لازم است یک سری پارامترها بین مبدا و مقصد انتقال یابد و پس از انتقال این پارامترهای کنترلی ارسال اطلاعات آغاز می شود . این پارامترهای کنترلی به دو رشته NCP و LCP تقسیم می شوند :

LCPها ( Link Control Protocol ) پارامترهای کنترل PPP را بصورت توافقی بین طرفین و تا هنگام قطع ارتباط مشخص می نمایند . پس از تنظیم LCPها ، NCPها ( Network Control Protocol ) تنظیم خواهند شد که بوسیله آنها پارامترهای مربوط به لایه بالاتر انتقال داده شده وتنظیم می گردند ؛ به مجموعه این مراحل فاز مذاکره یا Negotiation phase می گویند . پس از این فاز واحدهای دریافتی از لایه بالاتر در قسمت PAY LOAD قرار گرفته و انتقال داده می شود . در هنگام قطع ارتباط نیز یک سری NCP و LCP رد و بدل می شوند و سپس ارتباط قطع می شود . به عنوان مثال در هنگام رد و بدل NCPها یک سرویس دهنده به میزبان خود IP اختصاص می دهد .

لایه اینترنت ( لایه IP یا لایه Network ) :

یادآور می شویم که مفهوم مسیریابی در شبکه اینترنت و سایر شبکه های WAN انتقال اطلاعات بین شبکه های مختلف و یا در حالت کلی بین شبکه های مختلف با توپولوژیها و استانداردهای مختلف می باشد . در شبکه های مختلف قالب فریمهای انتقالی با یکدیگر متفاوت بوده و بنابراین اطلاعات یک شبکه با فریم همان شبکه نمی تواند از مرز شبکه خارج شود . همچنین یادآور می شویم که در لایه اول مدل TCP/IP آدرسهای مورد استفاده برای انتقال فریمها MAC آدرسها یا آدرسهای سخت افزاری نام داشتند و برای یک شبکه خاص منحصر به فرد بوده اند .

بی نظمی در شبکه های مختلف و تنوع توپولوژی و پروتکلها و همچنین روشهای آدرس دهی ایجاب می کند که برای برقراری ارتباط بین تمام کامپیوترها و تمام شبکه ها در اینترنت اصول مشترک و استانداردی بوجود آید . برای انجام این عمل در اولین مرحله بوجود آوردن آدرسهای منحصر بفرد و استاندارد با ساختار خاص در نظر گرفته و طراحی شود . { مرحله اول : IP Address آدرسهای جهانی منحصر بفرد در اینترنت }

مرحله دوم ایجاد ساختار بسته ای است که برای کلیه شبکه ها استاندارد و قابل انتقال باشد ؛ در واقع باید بسته ای در نظر گرفته شود که به راحتی بتواند در طول اینترنت و بر روی شبکه های مختلف به راحتی حرکت کند . در مدل TCP/IP به واحد اطلاعاتی که درون فیلد داده هر فریم قرار می گیرد بسته IP از شبکه ای به شبکه دیگر به راحتی و با قرار گرفتن در فریمها انتقال داده می شود . در واقع می توان گفت وجه تشابه کلیه کامپیوترهای موجود در اینترنت داشتن یک آدرس منحصر بفرد و پشتیبانی پروتکل TCP/IP می باشد . { مرحله دوم : IP Pocket بسته استاندارد }

پروتکل IP ( Internet Protocol ) :

پروتکل IP را می توان به صورت خلاصه و به شکل زیر تشریح نمود ؛ لایه IP یک واحد اطلاعات را از لایه بالاتر تحویل می گیرد . این واحد اطلاعات Data Gram نام دارد اگر طول Data Gram بزرگ باشد لایه IP آن را به واحدهای کوچکتر بنام قطعه تقسیم می نماید ، پس با استفاده از قطعه و اضافه کردن Header یا سربار به آن ( سر‌آیند ) بسته IP را تشکیل می دهد . در هر بسته IP که آدرس مبدا و مقصد در آن موجود می باشد Header بسته توسط مسیریابها پردازش شده وبسته به سمت مقصد هدایت می شود . طول یک بسته IP می تواند حداکثر ۶۴ کیلو بایت باشد ؛ اما معمولا بسته های IP با طولی حدود ۱۵۰۰ بایت تشکیل می شود به دلیل اینکه اکثر استانداردهای شبکه در لایه پایین تر طول فریم در همین حدود دارد و تشکیل بسته IP با این طول باعث می شود حتی الامکان یک بسته IP بین مبدا و مقصد شکسته نشده و به واحدهای کوچکتر تقسیم نشود . در این پروتکل به قطعات ساخته شده از یک دیاگرام شماره ترتیب تخصیص داده می شود تا در مقصد بسته های IP مجددا به ترتیب چیده شده و قطعه اصلی تشکیل شود . در کنار پروتکل IP پروتکلهای دیگری مانند : ICMP ، ARP ، RARP ، RIP و غیره وجود دارد که پروتکل IP را در عملکرد بهتر ، مسیریابی صحیح ، مدیریت خطاهای احتمالی و مواردی از این قبیل کمک می کند .

قالب بسته IP :

قالب بسته IP به شکل زیر می باشد :

۱- ۴ Bit VERSION

2- 4 Bit IHL

3- 8 Bit TYPE OF SERVICE

4- 16 Bit TOTAL LENGTH

5-8 Bit IDENTIFICATION

6- 1 Bit UNUSED!

7- 1 Bit DF

8- 1 Bit MF

9- 13 Bit FRAGMENT OFFSET

10- 8 Bit TIME TO LIVE

11- 8 Bit PROTOCOL

12- 16 Bit HEADER CHECK SUM

13- 32 Bit SOURCE ADDRESS

14- 32 Bit DESTINATION ADDRESS

15- 0 OR More ( 32 Bit ) OPTION

16- 32 Bit PAY LOAD

Version :

این فیلد چهار بیت است و نسخه پروتکل IP را مشخص می کند . پروتکلی که هم اکنون در اینترنت از آن استفاده می شود پروتکل نسخه چهار می باشد .

IHL ) IP Header Length ) :

این فیلد نیز ۴ بیتی است و طول Header بسته را مشخص می کند ، اگر عدد موجود در این فیلد در ۴ ضرب شود طول Header به بایت بدست می آید . به عنوان مثال اگر در این فیلد عدد ۱۰ قرار گرفته باشد بدین معنی است که طول Header ، ۴۰ بایت خواهد بود . حداقل طول Header ( در هنگامی که Option برابر صفر باشد ) برابر ۲۰ بایت و بنابراین حداقل IHL عدد ۵ می باشد . اگر در بسته ای IHL کمتر از ۵ باشد از این بسته صرفنظر می شود . حداکثر این مقدار نیز برابر عدد ۱۵ است . بنابراین حداکثر طول Header می تواند ۶۰ بایت باشد و درنتیجه قسمت Option می تواند بین صفر تا ۴۰ بایت تغییر کند .

Type of service :

در این قسمت اطلاعات مربوط به اولویت بندی و کیفیت سرویس ذخیره می شود .

Total length :

طول یک بسته شامل قسمت Header و Data را مشخص می کند . باتوجه به تعداد بیتهای Total length می توان گفت که ماکزیمم طول بسته IP ، ۶۴ کیلو بایت باشد .

Identification :

در این قسمت مشخص می شود که اطلاعات موجود دراین قسمت داده در این بسته IP مربوط به چه دیتاگرامی از لایه بالاتر می باشد .

Fragment offset :

این فیلد در سه بخش سازماندهی شده است :

الف ) DF ) Don’t Fragment ) : با یک شدن این بیت در یک بسته IP هیچ مسیریابی حق ندارد در بین راه این بسته را به بسته های کوچکتر تقسیم نماید .

ب ) MF ) More Fragment ) : این بیت مشخص می کند که آیا بسته IP آخرین قسمت مربوط به یک دیتاگرام می باشد و یا هنوز هم بسته های دیگری وجود دارد .

ج ) Fragment offset : این قسمت ۱۳ بیتی است و در حقیقت شماره ترتیب داده های هر بسته در دیتاگرام شکسته شده می باشد . بنابراین یک دیتاگرام می تواند به حدود ۸۰۰۰ بسته تقسیم شود .

TTL ) Time To Live ) :

TTL در نقش یک شمارنده طول عمر بسته را تعیین می نماید . طول عمر بسته به زمانی اشاره می کند که یک بسته IP می تواند در شبکه سرگردان باشد . بیشترین عددی که می توان در این قسمت قرارداد عدد ۲۵۵ ( یک بایت ) است . این عدد توسط فرستنده بسته تنظیم شده و با عبور از هر مسیریاب – هر مرحله عبور از مسیریاب را یک hop یا پرش می نامند – یک واحد از آن کم می شود . به ازای هر ثانیه انتظار در صف نیز یک واحد از آن کم می شود . وقتی این عدد به صفر برسد بسته IP از مسیر حذف شده و از رسیدن آن به مقصد جلوگیری می شود . عددی که به طور معمول توسط سیستم عامل در این قسمت قرار می گیرد عدد ۳۰ است و عددی که معمولا بوسیله آن می توان از نقطه ای به نقطه دیگر حرکت کرد عدد ۱۵ است .

Protocol :

این فیلد مشخص می کند که پروتکل تحویلی از لایه بالاتر TCP یا UDP می باشد ؛ هر پروتکل دارای یک شماره خاص است .

Header check sum :

برای کشف خطا بکار می رود . این فیلد به دلیل اینکه برخی از اطلاعات بسته در عبور از هر مسیریاب تغییر می نماید باید دوباره مقداردهی شود . همچنین خطاهای بوجود آمده مربوط به بسته IP در این لایه بررسی نمی شود .

Source و Destination :

آدرسهای ۴ بایتی منحصر بفرد برروی اینترنت می باشند که مبدا و مقصد را مشخص می کنند .

Option :

این قسمت اختیاری است و معمولا اطلاعاتی در خصوص مسیریابی و مسیرهای بهینه در آن قرار می گیرد که مورد استفاده مسیریابها است .

Pay load :

در این قسمت داده ها و یا در واقع قطعه ای از دیتاگرام لایه بالاتر قرار می گیرد .

آدرسها در اینترنت :

در اینترنت هر میزبان دارای یک آدرس یکتا و منحصر بفرد ۳۲ بیتی می باشد برای سادگی نمایش این آدرس ، آدرس به ۴ قسمت ۸ بیتی بقسیم می شود هر قسمت با نقطه از قسمت دیگر جدا شده و در مبنای ۱۰ نمایش داده می شود . برای مثال عدد ۰۰۱۰۰۰۱۰,۰۰۰۱۰۱۰۱,۱۱۱۰۰۰۰۱,۰۰۰۰۰۰۰۱ به صورت ۳۴.۲۱.۲۲۵.۱ نمایش داده می شود .

نحوه پیدا کردن آدرسها بر روی اینترنت مانند پیدا کردن آدرسها برای یک آدرس پستی و یا مسیریابی تلفن براساس شماره تلفن ها می باشد . تفاوتی که بین تقسیم بندی IPها و آدرسهای پستی و شماره تلفن ها وجود دارد این است که تقسیم بندیهای پستی براساس مرزبندیهای جغرافیایی و موقعیت سیاسی – جغرافیایی می باشد اما در تقسیم بندی IPها این دسته بندی براساس شرکتهای مختلف و تامین کنندگان سرویس انجام شده است و محدودیتی از لحاظ جغرافیایی ندارد .

آدرسهای IP برروی اینترنت حدود ۴ بیلیارد می باشند که در ۵ کلاس A ، B ، C ، D و E تقسیم بندی شده اند :

• آدرسهای کلاس A : آدرسهای این کلاس با عددی بین ۰ تا ۱۲۷ (۰.xxx.xxx.xxx تا ۱۲۷.xxx.xxx.xxx ) شروع می شوند .

• آدرسهای کلاس B : آدرسهای این کلاس با عددی بین ۱۲۸ تا ۱۹۱ شروع می شوند .

• آدرسهای کلاس C : آدرسهای این کلاس با عددی بین ۱۹۲ تا ۲۲۳ شروع می شوند .

• آدرسهای کلاس D : دراین کلاس ۴ بیت مشخصه کلاس می باشد ( ۱۱۱۰ ) و ۲۸ بیت باقی مانده آدرسهای Multi cast هستند ، بدین معنی که با تنظیم کردن قسمت باقی مانده می توان اطلاعاتی را برای گروهی از کامپیوترها که دارای مشخصه مشترک هستند ( آدرس Multi cast) ارسال نمود .

• آدرسهای کلاس E : آدرسهای این کلاس با عددی بزرگتر از ۲۲۴ شروع می شوند . این آدرسها رزرو شده اند و برروی اینترنت استفاده نمی شوند .

آدرسهای خاص :

در بین تمامی کلاسهای آدرس ( ۵ گروه ) گروهی از آدرسها وجود دارند که دارای معنی ویژه ای هستند و نمی توان با آنها شبکه یا میزبان خاصی را برروی اینترنت آدرس دهی نمود ؛ رنج IPهای آزادی که می توان برروی اینتزنت از آن استفاده کرد از ۱۹۲.۱۶۸.۰.۰ تا ۲۵۵.۲۵۵.۰.۰ می باشد .

این آدرسهای خاص عبارتند از :

۱- ۰.۰.۰.۰ : هر ماشینی که آدرس آن مشخص نیست ( آدرس خودش را نمی داند ) از این آدرس در قسمت Source پاکت IP استفاده می کند . مشخص است که گیرنده Packet نمی تواند هیچ جوابی برای فرستنده ارسال نماید .

۲- ۰.xxx.xxx.xxx : هر ماشینی که مشخصه شبکه ای را که متعلق به آن است ندارد از این ساختار آدرس استفاده می کند .

۳- ۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵ : برای ارسال Broad cast در شبکه ای که ماشین ارسال کننده بسته برروی آن شبکه قرار دارد بکارمی رود .

۴- xxx.xxx.xxx.255 : برای ارسال Broad cast برای کلیه ماشینها در یک شبکه خاص بکارمی رود .

۵- ۱۲۷.xxx.xxx.xxx : این آدرس ، آدرس بازگشت ( Loop back ) می باشد . از این آدرس برای اشکال زدایی نرم افزارها و تست برنامه ها استفاده می شود ؛ به عنوان مثال آدرس ۱۲۷.۰.۰.۱ فرستنده بسته را مشخص می نماید یعنی هر Packet ارسالی به ارسال کننده Packet بازمی گردد .

 DNS ) Domain Name Server ) :

تنها هویت معتبر یک میزبان برروی اینترنت آدرس IP میزبان می باشد اما به دلیل اینکه به خاطر سپردن IPها تقریبا غیرممکن است از آدرسهای نمادین استفاده می شود که باید به آدرسهای IP تبدیل شوند . DNS یا سیستم نامگذاری دامنه روشی سلسله مراتبی است که بانک اطلاعاتی مربوط به نامها و معادل IP آنها را روی شبکه اینترنت توزیع کرده است و هر ایستگاهی می تواند در یک روال منظم و سلسله مراتبی آدرس IP معادل با نام مورد نظرش را پیدا نماید .

روش کار به این صورت است که قبل از اینکه یک برنامه کاربردی بخواهد برروی اینترنت ارتباطی را برقرار کند نام میزبانی را که می خواهد به آن متصل شود با استفاده از پروتکل UDP برای سرویس دهندههای DNS که در تنظیمات آن به صورت دستی معرفی شده اند ارسال می نماید و پس از دریافت آدرس IP اطلاعات را برای مقصد مورد نظر ارسال می نماید .

ابتدا باید یک cd ویندوزxp داشته باشید .

دقت کنید که این cd باید bootable باشد. اگر می خواهید که ویندوز فعلی را تبدیل به ویندوز xp کنید یا update کنید نیازی به cd بوت ندارید. cd ویندوز را درون cd rom گذاشته و ویندوز اتوماتیک auto run خواهد شد.

دقت کنید که اگر بخواهید ویندوز فعلی خود را که مثلا ۹۸ یاme یا۲۰۰۰ میباشد را update کنید اطلاعات شما مثلا my document شما و برنامه های نصب شده شما حفظ خواهد شد.ولی اگر ویندوز شما ایراد دارد.بهتر است ان را از اول فرمت و نصب کنید که این نوع نصب در اینجا توضیح داده شده است.

 بعد از این که cd ویندوز را گذاشتید. خود به خود مرحله نصب ویندوز شروع خواهد شد . روی گزینه install windows xp کلیک کنید. در قسمت بعد از شما پرسیده میشود که میخواهید یک ویندوز جدید نصب کنید یا ویندوز فعلی را update کنید در صورتی که در ویندوز فعلی شما ایرادی ندارد و میخواهید ان را تبدیل به xp کنید این مرحله را رد کنید و دست نزنید زیرا به طور خودکار upgrade recommandedانتخاب شده است.ولی چنانچه قصد دارید ویندوز جدیدی در درایوی دیگر نصب کنید باید new instalation را انتخاب کنید.در این صورت بعد از نصب کامل ویندوز xp هنگامی که سیستم را روشن می کنید دو منو ظاهر شده و از شما پرسیده خواهد شد که میخواهید وارد کدام ویندوز شوید.بدین ترتیب شما ۲ ویندوز خواهید داشت. در مرحله بعد باید سریال ویندوز را وارد کنید این سریال احتمالا در پشت کیس cd یا درون خود cd داخل فایلی به نام serial یا cd key یا readme نوشته شده است.

در قسمت بعد روی دکمه advanced option کلیک کرده و در پنجره جدید گزینه دوم را تیک بزنید.این برای این است که شما درایوی را که ویندوز در ان ریخته شود را انتخاب کنید.همچنین جهت تسریع کار میتوانید گزینه اول را تیک بزنید تا تمامی فایلهای ویندوز روی هارد ریخته شده و از انجا نصب شوند.بر روی ok کلیک کنید. در قسمت پایین میتوانید زبان خود را انتخاب کنید ان را farsi انتخاب کنید تا ابزار فارسی نصب شوند. (اگر تصمیم دارید از فارسی سازی مثل سینا پک یا سپهر XP استفاده کنید این قسمت را دست نزنید(

حال بر روی next کلیک کنید. در این مرحله از شما سوال میشود میخواهید نصب ویندوز رو از اینترنت به روز کنید؟ چنانچه مایل باشید میتوانید گزینه بالا را انتخاب کرده و next را بزنید در این صورت اخرین update ها از اینترنت دانلود خواهد شدولی با انتخاب گزینه پایینی بدون update وارد مرحله بعد می شوید.به هر حال بعد از رد کردن این قسمت فایلهای ضروری اتوماتیک کپی یا دانلود خواهند شد و سیستم restart خواهد شد.

منتظر بمانید تا ویندوز مراحل نصب را طی کند بعد از این که به متنی که حاوی توضیحات مایکروسافت و نوعی قرارداد با شما میباشد رسیدید.روی F8 کلیک کنید تا تائید شود. در قسمت بعد چنانچه شما قبلا ویندوزی داشته باشید از شما خواهد شد که میخواهید روی همان ویندوز نصب شود یا انتخاب با شما باشد. با زدن دکمه R میتوانید روی همان ویندوز نصب کنید و با زدن دکمهEsc انتخاب درایو ظاهر خواهد شد.پیشنهاد ما Escمیباشد. اگر Escرا زده باشید این قسمت یعنی قسمت انتخاب درایو ظاهرمی شود. میتوانید درایو مورد نظر را انتخاب کنید همچنین با زدن دکمه Dمیتوانید درایو را پاک کنید تا بعدا تبدیل به درایو جدید یا تبدیل به دو یا چند درایو کنید. بعد از این که D را بزنید دوباره دکمه Lرابزنید حال درایو پاک شده.میتوانید درایو پاک شده را انتخاب و با زدن دکمهCان را دوباره بسازید.وقتی ان را میسازید میتوانید هجم ان را تایین کنید .

 مثلا اگر میخواهید درایو را تبدیل به دو درایو کنید.باید هجم فعلی را تبدیل به ۲ کرده و Enter کنید.حال دو درایو جدید خواهید داشت.البته برای عوض کردن یا تقسیم هجم درایو میتوانید از Partition Magic هم استفاده کنید یا این که برای ساخت پارتیشن های خود باید Fdisk ‌را بلد باشید به حر حال با انتخاب درایو مورد نظر خود میتوانید وارد قسمت بعد شوید. در اینجا میتوانید انتخاب کنید که فرمت درایو شما چه باشد FAT یا NTFSتفاوت این دو را در اینجا ببینید و انتخاب کنید.بهتر است گزینه هایی که جلوی ان کلمه Quick نوشته شده را انتخاب نکنید زیرا فرمت کامل مناسب تر است. بعد از این که مراحل را رد کردید ویندوز فرمت انتخابی شما را آغاز کرده و سپس فایلهای مورد نیاز را کپی میکند. سپس سیستم restartخواهد شد. بعد از شروع مجدد سیستم منتظر بمانید تا مرحل نصب اتوماتیک پیش برود تا اینکه شما با پنجره ای مواجه خواهید شد.در اینجا زبان خود را انتخاب میکنید .چنانچه در قسمت چهارم شما فارسی را انتخاب کرده اید این قسمت را دست نزنید . فقط در قسمت details عربی را remove کنید(البته این کار بستگی به نوع کیبورد شما دارد ولی در اکثر کیبوردها با این کار چند ایراد جزئی بر طرف خواهد شد به هر حال فارسی سازی ویندوز xp کامل نیست و ایراداتی در حروف ی پ ژ گ احتمالا خواهید داشت برای فارسی کردن ویندوز میتوانید از یک فارسی ساز استفاده کنید) رو دکمه ok زده و nextکنید.

 از اینجا به بعد برای هر دو حالت نصب از روی ویندوز و نصب از boot مشترک میباشد.

در این جا نام خود و نام کمپانی یا شرکت یا هرچه دوست دارید.مثلا home در اینجا نام کامپیوتر خود را مینویسید که نامی به عنوان پیش فرض نوشته میشود.در قسمت پایین میتوانید پسور مدیریت کامپیوتر را وارد کنید به این ترتیب کسی نمیتواند به جای شما وارد شود زیرا شما مدیریت کامپیوتر را دارید و میتوانید حتی برای استفاده کننده های دیگر هم قواعدی خواص تایین کنید مثلا برادر کوچک شما نتواند فایلها را پاک کند. این قسمت برای تنظیمات اتصال به اینترنت است.روی منوی پایین روی اول زده و ایران را انتخاب کنید.در قسمت WhatAreaCode استان را میزنید مثلا برای تهران ۰۲۱ در قسمت dial nomber چیزی ننویسید.و در پایین هم نوع ارتباط تلفنی خود تون یا پالس را انتخاب کنید و next کنید. در اینجا ساعت محلی را انتخاب میکنید.جلوی time zone اگر در ایران هستید GMT+03:30 Tehran را انتخاب کنید.و بر روی next کلیک میکنید .ویندوز نصب را ادامه داده و سر انجام به پایان میرساند و سیستم restart خواهد شد. بعد از شروع مجدد ویندوز از شما سوالاتی خواهد شد شما تمام گزینه هایی که از شما میخواهد ویندوز را توسط اینترنت رجیستر کنید را کنسل کنید(باید گزینه های پایین را انتخاب کنید) زیرا هنوز معلوم نیست مودم شما به درستی کار میکند یا نه ؟
سپس در اخر از شما خواسته میشود ۵ user معرفی کنید که شما برای اولی نام خود را وارد کرده و finish را بزنید.حال شما وارد ویندوز جدید شده اید.

برای این که ویندوز را از اول نصب کنید باید یک cd بوت داشته باشید هنگامی که سیستم را روشن میکنید کلید delete را نگه دارید و وارد تنظیمات setup شوید.اکثر mother board های جدید در همان بالا منوی bootرا دارند که شما با زدن کلید های چپ و راست میتوانید وارد ان شوید و بوت اول خود را cdrom انتخاب کنید.باید روی ان enter زده و cdrom ‌را انتخاب کنید.سپس روی exit رفته و save and exit یا چیزی شبیه به این را بیاد انتخاب کنید که تنظیمات شما را ذخیره کند. حال هنگام روشن کردن سیستم اگر cd بوت در سیستم باشد میتوانید از ان استفاده کنید.بعد از این که cd بوت شد و هنگامی که گفته میشود press any key ………. دکمه ای را بزنید تا وارد مراحل نصب ویندوز شوید.

 منتظر بمانید تا ویندوز مراحل نصب را طی کند بعد از این که به متنی که حاوی توضیحات مایکروسافت و نوعی قرارداد با شما میباشد رسیدید.روی F8 کلیک کنید تا تائید شود. در قسمت بعد چنانچه شما قبلا ویندوزی داشته باشید از شما خواهد شد که میخواهید روی همان ویندوز نصب شود یا انتخاب با شما باشد. با زدن دکمه R میتوانید روی همان ویندوز نصب کنید و با زدن دکمهEsc انتخاب درایو ظاهر خواهد شد.پیشنهاد ما Escمیباشد. اگر Escرا زده باشید این قسمت یعنی قسمت انتخاب درایو ظاهرمی شود. میتوانید درایو مورد نظر را انتخاب کنید همچنین با زدن دکمه Dمیتوانید درایو را پاک کنید تا بعدا تبدیل به درایو جدید یا تبدیل به دو یا چند درایو کنید. بعد از این که D را بزنید دوباره دکمه Lرابزنید حال درایو پاک شده.میتوانید درایو پاک شده را انتخاب و با زدن دکمهCان را دوباره بسازید.وقتی ان را می سازید میتوانید حجم ان را تایین کنید .

مثلا اگر میخواهید درایو را تبدیل به دو درایو کنید.باید هجم فعلی را تبدیل به ۲ کرده و Enter کنید.حال دو درایو جدید خواهید داشت.البته برای عوض کردن یا تقسیم هجم درایو میتوانید از Partition Magic هم استفاده کنید یا این که برای ساخت پارتیشن های خود باید Fdiskرا بلد باشید به حر حال با انتخاب درایو مورد نظر خود میتوانید وارد قسمت بعد شوید.در اینجا میتوانید انتخاب کنید که فرمت درایو شما چه باشد FAT یا NTFSتفاوت این دو را در اینجا ببینید و انتخاب کنید.

 بهتر است گزینه هایی که جلوی ان کلمه Quick نوشته شده را انتخاب نکنید زیرا فرمت کامل مناسب تر است. بعد از این که مراحل را رد کردید ویندوز فرمت انتخابی شما را اغاز کرده و سپس فایلهای مورد نیاز را کپی میکند. سپس سیستم restart خواهد شد. بعد از این که سیتم restart شد کاملا صبر کنید تا ویندوز مراحل نصب را ادامه دهد اگر به پنجره وارد کردن کد ویندوز رسیدید کدی که در کیس ویندوز یا در فایلی متنی با نام serial یا cd key قرار دارد وارد کنید.

این پنجره بستگی به تنظیمات شما ممکن است در این قسمت یا در قسمتهای بعد ظاهر شود. در اینجا زبان خود را انتخاب میکنید .برای این که امکان تایپ فارسی داشته باشید روی customizeکلیک کرده و تب language را انتخاب کنید سپس هر دو تیک را علامت بزنید و apply را بزنید تا فایلهای مربوط نصب شوند بعد در قسمت details روی add کلیک کرده و فارسی را اضافه کنید. رو دکمه ok زده و nextکنید.

روش تایپ ۱۰ انگشتی با صفحه کلید

در این گفتار به اختصار روش تایپ ۱۰ انگشتی آموزش داده می شود. همانطور که می دانید، تایپ ده انگشتی مهارتی است که به شما امکان می دهد تا بدون نگاه کردن به صفحه کلید، با سرعتی بیش از ۵برابر افراد عادی (۱۸۰حرف در دقیقه) تایپ نمایید.

ارزش و اهمیت تایپ ده انگشتی

مدت دوره آموزش تایپ حرفه ای، به طور معمول در آموزشگاه های فنی و حرفه ای ۴ ماه است که گاهی بیشتر نیز می شود. اما معتقدم که جهت آموزش این مهارت به افرادی که واقعاً انگیزه و پشتکار یادگیری آن را داشته باشند، یک جلسه نیز کافی بوده و بعد از آن در صورتی که تمرین مرتب و مکرر کنند، به مرور زمان در حد تایپیست های حرفه ای آموزش دیده ظاهر خواهند شد.

قدم اول :

به صفحه کلید نگاه کنید. دو تا از دکمه های صفحه کلید روی خود برجستگی های کوچکی دارند که وجود آنها کمک می کند تا موقعیت این دو دکمه را حتی در تاریکی یا بدون نگاه کردن نیز بتوان پیدا کرد. دکمه های مذکور، حروف F و J می باشند. انگشت اشاره دست راست خود را روی حرف F و انگشت اشاره دست چپتان را روی حرف J بگذارید.

قدم دوم :

دو انگشت سبابه خود را روی دکمه SPACE مستقر نموده و ۶ انگشت باقیمانده را به ترتیب روی دکمه های کنار حروف F و J بگذارید. (البته بدون فشردن دکمه ها) با مستقر شدن دستتان در این حالت، موقعیت تمامی دیگر کلیدها، نسبت به این ۸ کلید ردیف وسط، قابل دسترس می باشد. این ۸ دکمه را کلیدهای خانه (HOME KEYS) می نامند.

لازم به یادآوری است که علت مرتب نبودن دکمه های صفحه کلید به ترتیب الفبایی، آرایش آنها به ترتیب میزان کارایی است. ۸ کلید خانه، پرکاربردترین حروف صفحه کلید به شمار می روند.

قدم سوم :

برای تایپ کردن، هر کلیدی را که می خواهید فشار دهید باید از میان ۸ انگشت ردیف وسط، فقط یک انگشت که به آن دکمه نزدیکتر است از جای خود بلند شده، کلید مذکور را فشرده و دوباره به جای خود بازگردد. پس از بازگشت انگشت به موقعیت اولیه، انگشت بعدی جهت فشردن دکمه بعدی از جای خود بلند شده، دکمه را فشرده و به جای خود باز می گردد. همینطور، هر دکمه ای را که می خواهیم فشار دهیم، فقط یک انگشت برای فشردن آن از جای خود حرکت کرده، آن کلید را فشرده و دوباره به جای خود باز می گردد.

شروع تایپ سرعتی به روش صحیح :

به عنوان شروع، دست خود را به روش گفته شده روی کلیدهای مبنا گذاشته و هر یک از کلمات زیر (یا دیگر کلمات دلخواه) را در برنامه WORD به قدری تایپ کنید که احساس نمایید نوشتنشان (بدون نگاه به صفحه کلید) برایتان آسان شده است. هر کلمه، حدوداً دو خط.

 الف) تمرین با حروف ردیف وسط:

سم، کشک، گک، ات، لب، شک،

بات،بابا ،الب، شبی، یاس، سال، لاک،

کمال، شیما، مینا، امشب، لک لک، نم نم

  عصبانی نشوید !! هنوز اول راهه !!

ب) تمرین با حروف ردیف وسط و بالا:

ضش، صس، ثی، قب، فب، چک، جک، حک، خم، هن، عت، غت

ضامن، صبا، ثمین، قلیان، فلفل، چنگک، جنگل، خلاص، همیشه، علما، غلام

فسنجان، فسقلی، فکستنی، ثنایی، قلقلی، قشنگ، عقاب، خفن، خنک

پ) تمرین با حروف ردیف های وسط، بالا و پایین:

ظش، طس، زی، رب، ذب، /ک، .م، ون، ئت، دت، زکی، رشت، دادار

ظله، طشت، زورو، رب انار، بند رخت، ظالم، طالبی، زنبور، روزی، ذلیل، دهکده، نائب،آبله

(نکته۱: جهت نوشتن حرف آ کلیدهای SHIFT+H را بفشارید.)

(نکته۲: کلید SHIFT همواره با انگشت کوچک دست مخالف دستی که حرف مربوطه را می زند فشرده می شود)

ملاحظه، کبوتر، آشکار

قدم چهارم :

در شروع کار، ممکن است اجرای این روش، کمی برایتان دشوار بوده و یا احساس کنید روش کندی است. اما فراموش نکنید که به مرور زمان آنقدر در این کار ماهر خواهید شد که سرعت نوشتنتان با صفحه کلید چندان فرقی با سرعت نوشتن با خودکار نخواهد داشت.

تمارین مربوط به کلیدهای اعداد، در اینجا آورده نشده، اما جهت اطلاع از انگشت متناظر با هر عدد، به رنگ دکمه ها در شکل زیر دقت نمایید. (کلیدهای همرنگ با انگشت مشابهی فشرده می شوند)

 ممکن است با بلند شدن یک انگشت، انگشت دیگری نیز به طور غیر ارادی از جای خود بلند شود، اما این موضوع ایرادی نداشته و مهم این است که حتماً پس از فشار دادن دکمه مورد نظر، هر دو انگشت به جای اولیه خود باز گردند.

کلیات ماجرا

کلیات ماجرا همین بود. اما یادتان باشد که میزان سرعت و مهارت شما در تایپ کامپیوتری فقط و فقط بستگی به میزان تمرین و تجربه تان خواهد داشت. چنانچه زمانی برسد که بتوانید ۱۸۰حرف در دقیقه تایپ کنید (با احتساب کسر ۵ حرف به ازای هر غلط) یعنی شایستگی دریافت مدرک بین المللی این رشته را داشته و از نظر سازمان فنی و حرفه ای کشور، یک تایپیست حرفه ای به شمار می آیید.